Δημιουργία "Interest Group" για την Ψυχική Υγεία μέσα στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο - πρωτοβουλία Gamian Europe

"Δημιουργώντας ένα δίκτυο συμμάχων μέσα στο νέο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο"

"Interest Group" είναι μια ανεπίσημη ομάδα που ενώνει μέλη του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου (συντομογραφία: MEPs), δηλαδή Ευρωβουλευτές από όλες τις χώρες (και τις παρατάξεις) για ένα κοινό θέμα ενδιαφέροντος (στην περίπτωσή μας για την ψυχική υγεία). Συνηθως έχει στόχο να συζητήσει Ευρωπαικά θέματα και να λάβει πρωτοβουλίες που θα επηρρεάσουν πολιτικές δράσεις. Οι συναντήσεις γίνονται 2-3 φορές το χρόνο και την γραμματειακή υποστήριξη την κάνει κάποιος σύλλογος/Μ.Κ.Ο.

Το παρακάτω αγγλικό κείμενο περιγράφει αναλυτικά το σχέδιο για "Interest Group" για ψυχική Υγεία. πώς θα γίνει προσπάθεια να προσεγγισθούν παλαιοί και νέοι Ευρωβουλευτές.

Introduction

In order to influence EU policy making, strong links and working relations with the three EU institutions are an absolute must. Contrary to common beliefs, the EU institutions are rather open to co-operation with outside bodies, with the European Parliament providing the best opportunities for forging strong links with its Members. MEPs have the possibility to instigate a number of different policy actions and their powers are increasing. For instance, the Parliament can produce Own Initiative reports on issues of their choice; they have the power to amend Commission legislative proposals in a number of policy areas; they are on equal par with the Council of Ministers in an increasing number of instances; and they have the right to ask critical questions to the Commission.

In order to put and keep health advocacy on the EU political agenda, links with the institutions need to be built. Establishing a network of allies within the European Parliament would seem feasible, given the opportunities provided by the 2009 June elections. Since a formal ‘Intergroup’ (a cross-party, cross-country Group bringing together MEPs to advocate on a single issue) would be difficult to develop (because of the popularity of the mechanism, the EP authorities decided to limit the number a few years ago and there is an intricate set of rules that need to be fulfilled) the most effective would be to set up an Interest Group on Mental Health. Even if this proves unfeasible, the effort will be worthwhile: at the very least a strong network of contacts will have been established and awareness of GAMIAN-Europe, its activities and priorities will have been raised.

What is an Interest Group?

An Interest Group is an informal group in the European Parliament, bringing together MEPs with a common interest in a specific issue or policy field. It usually aims to discuss European issues and to take initiatives that can lead to/influence policy initiatives. Ideally, it should be composed of MEPs representing the various political factions and nationalities, in order to enhance its credibility and its influence. In other words, an Interest Group is an informal cross-party, cross-country group, providing a forum for debate and for initiating policy action.

The most effective Groups are led by a panel of Co-Presidents of different nationalities, representing the various main political factions. Interest Groups meet 2 – 3 times a year, and the secretariat for the meetings is usually provided by an outside body (quite often an NGO).

Creating an Interest Group

Establishing an Interest Group requires a great deal of planning and effort, while a positive outcome can by no means guaranteed. The 2009 June elections provide a good opportunity to gauge interest, given that there will be many new MEPs who are keen to make their mark and profile themselves on issues of specific interest.

If successful, GAMIAN-Europe will have access to a broad and powerful coalition which can work as an internal pressure group within the European Parliament. In addition, when action for the Interest Group as a whole is not appropriate, GAMLAN-Europe will be able to call on its individual members to support policy initiatives (propose amendments etc., ask Parliamentary Questions, host and chair meetings etc.).

Steps in the process of establishing an Interest Group
First phase: preparing the ground

• analyse election results and identify leading MEPs (8-10)
• have informal meetings to discuss the idea with these leading MEPs
• prepare a contacts database of potential supporting MEPs
• think of an alternative activity to target them and attract attention

Timeline: July – September 2009
Second phase: implementing the campaign

• mailings
• follow-up (replies and non replies)
• visit key MEPs in the current European Parliament

Timeline: September – October 2009
Third phase: compiling the Interest Group

- on the basis of contacts and replies:

• put together panel of Co-Presidents
• compile a work programme (questions to MEPs to identify their specific interests)

Timeline: November 2009 - January 2010

Fourth phase: launching the Interest Group

• inaugural meeting (or reception) with a concrete action as a result (Interest Group letter to Commission, PQ,…)
• press release

Timeline: February - March 2010

Fifth phase: consolidation

• plan series of meetings
• GAMIAN-Europe to provide secretariat
• Bi- or tri monthly electronic newsletter
• Bi-annual dinner with panel of Co-Presidents

Timeline: April - May 2010

Γ.Σ. EUFAMI 26-28/06/2009, BLED, SLOVENIJA

EUFAMI
ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΨΥΧΙΚΗ ΝΟΣΟ
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 26-28 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009, BLED, SLOVENIJA

Η Ευρωπαϊκή αυτή Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1990 και οι σύλλογοι οικογενειών για την ψυχική υγεία της Ελλάδος έχουν μια μακρά συνεργασία μαζί της. Στη Γενική Συνέλευση 26-28 Ιουνίου αποφασίσθηκε η Ελλάδα να εκπροσωπείται στη EUFAMI με την ΠΟΣΟΨΥ ως τακτικό μέλος, ως εκπροσωπούσα τους συλλόγους οικογενειών ψυχικής υγείας της χώρας μας. Οι σύλλογοι ΣΟΨΥ, ΣΟΦΨΥ Ν. Σερρών και ΣΟΨΥ Πάτρας θα είναι συνεργαζόμενα μέλη της EUFAMI. Εκπρόσωποι της ΠΟΣΟΨΥ στη EUFAMI ορίστηκαν η Πρόεδρος της ΠΟΣΟΨΥ Νίκη- Ελένη Νομίδου, Πρόεδρος του ΣΟΦΨΥ Σερρών, η Γεν. Γραμματέας Αγγελική Τριανταφύλλου η οποία εκπροσωπεί το ΣΟΨΥ Πατρών, η Αντιπρόεδρος της ΠΟΣΟΨΥ Δρ. Αλεξάνδρα Ασκούνη – Στρούμπου και ο Πρόεδρος του ΣΟΨΥ Πέτρος Ανδρόνικος ο οποίος εκπροσωπεί το ΣΟΨΥ. Την ΠΟΣΟΨΥ στη Γενική Συνέλευση εκπροσώπησε η κ. Αλεξάνδρα Στρούμπου.
Πέρα από τις εκλογικές διαδικασίες στη τριήμερη συνάντηση αυτή συζητήθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα θέματα όπως:
Η οργάνωση του ετήσιου συνεδρίου της EUFAMI στο Vilnius της Λιθουανίας στις 26-27 Νοεμβρίου του 2009 με κύριο θέμα «Τα Ξεχασμένα Παιδιά» που αναφέρεται στα θέματα των παιδιών που οι γονείς τους έχουν ψυχική νόσο.

Αποτελέσματα έρευνας για τη φυσική υγεία των ανθρώπων με ψυχική νόσο που έγινε το 2008 από τη EUFAMI σε 11 ευρωπαϊκές χώρες και απευθυνόταν σε φροντιστές. Μεταξύ άλλων διαπιστώθηκε ότι 52% από τους φροντιστές απήντησαν ότι ο συγγενής τους δίνει προσοχή στη συνολική του υγεία, 82% απάντησαν ότι ο συγγενής έχει συνήθη άσκηση. Όμως 46% των φροντιστών ανησυχούν για την αύξηση του βάρους σώματος του συγγενή τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι 30% από τους φροντιστές δεν είχαν πάει διακοπές από την έναρξη της αρρώστιας του συγγενή τους, ενώ 40% ανέφεραν άλλες σημαντικές αλλαγές στη ζωή τους όπως έλλειψη χρόνου για χόμπυ και 55% ανέφεραν συναισθήματα άγχους από την έναρξη της νόσου στο συγγενή τους και σχεδόν 30% ανέφεραν καταστάσεις προσωπικής κατάθλιψης.

Μια νέα προσέγγιση για το στίγμα.
Το στίγμα ασφαλώς δεν αφορά μόνο την ψυχική νόσο αλλά και άλλες καταστάσεις. Στον κόσμο της ψυχικής υγείας υπάρχει μια κοινή κραυγή και αυτή είναι η κραυγή του αποστιγματισμού της ψυχικής νόσου. Οι οικογένειες με μέλη ψυχικά ασθενείς έχουν αναγνωρίσει ότι ο αποστιγματισμός είναι το πρώτο βήμα της βελτίωσης της ποιότητας της ζωής για τους αγαπημένους τους. Το στίγμα είναι ένας χρόνιος στρεσσογόνος παράγων άλλα οι Miller και Kaiser (2001) απέδειξαν ότι τα στιγματισμένα άτομα έχουν εναλλακτικές διεξόδους για το χειρισμό του στίγματος. Μέσω της EUFAMI οι οικογένειες ενδυναμώνονται να εργαστούν όλες μαζί προς την κατεύθυνση της πραγματικής βελτίωσης της ποιότητας φροντίδας. Οι οικογένειες μαθαίνουν από την εμπειρία τους ζώντας και φροντίζοντας το συγγενή τους και σε μερικές περιπτώσεις αποκτούν πρωτοφανές θάρρος και εσώτερες πηγές ενέργειας.
Είναι πλέον σαφές ότι η έγκυρη διάγνωση και αντιμετώπιση της ψυχικής νόσου μειώνει τη πιθανότητα της αναπηρίας και βοηθάει στον αποστιγματισμό.
Πρόληψη των αυτοκτονιών.
Οι αυτοκτονίες αποτελούν ένα σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας ειδικά στην Ευρώπη το οποίο επιδρά στην οικονομία και έχει υψηλό κόστος νοσοκομειακής φροντίδας και θεραπείας που ακολουθεί τις απόπειρες αυτοκτονίας και κόστος σχετιζόμενο με αναπηρία και πρόωρο θάνατο, είναι δε σε αύξηση. Η αυτοκτονία δεν είναι μόνο μια προσωπική τραγωδία αλλά αποτελεί ένα μακράς διάρκειας ψυχολογικό τραύμα για την οικογένεια και τους φίλους της. Μια αυτοκτονία επηρεάζει τουλάχιστον 6 άτομα. Η EUFAMI πιστεύει ότι οι οικογένειες μπορούν να βοηθηθούν στη πρόληψη της αυτοκτονίας στις περιπτώσεις όπου γεγονότα ή προειδοποιητικά σημάδια δείχνουν τάσεις για αυτοκτονία. Οι οικογένειες μέσα στο ρόλο της φροντίδας θα πρέπει να γνωρίζουν τα γεγονότα για κίνδυνο αυτοκτονίας μεταξύ των ανθρώπων με σοβαρή ψυχική νόσο και τους προστατευτικούς παράγοντές και παρεμβάσεις. Μεγάλη σημασία έχει η πληροφόρηση και εκπαίδευση των οικογενειών, η εκπαίδευση των επαγγελματιών α’ βάθμιας φροντίδας υγείας , η υποστήριξη των οικογενειών που ο συγγενής τους είναι σε κίνδυνο για αυτοκτονία και υποστήριξη οικογενειών που έχουν επηρεαστεί από επεισόδιο αυτοκτονίας από ειδικό σύμβουλο και δίκτυο ομάδων υποστήριξης.
Η θέση της EUFAMI σχετικά με τη φαρμακευτική θεραπεία.
Η EUFAMI πιστεύει ότι η χορήγηση φαρμάκων είναι συνήθως ένα σημαντικό συστατικό της θεραπείας. Πρέπει όμως να συνδυάζεται με πρόγραμμα φροντίδας που θα περιλαμβάνει ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις, επίδομα εισοδηματικής υποστήριξης, διαμονή, εκπαίδευση, παραγωγική απασχόληση, εργασία και κοινωνικοποίηση. Αυτές οι παρεμβάσεις θα πρέπει να προσαρμόζονται στις ανάγκες του ανθρώπου και να αποβλέπουν στην ποιότητα της ζωής του. Η χρήση φαρμάκων μόνο για τη μείωση των συμπτωμάτων δεν είναι πλέον αρκετή. Νέες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις οι οποίες συνδυάζουν εργασία με την οικογένεια (όλα τα μέλη της οικογένειας συμπεριλαμβανομένου του ατόμου που έχει την εμπειρία της ψυχικής νόσου, συγγενείς και φίλους), εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες ( μέσα από γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία), τη χρήση της πιο κατάλληλης φαρμακευτικής θεραπείας, μπορεί να ελαττώσουν τη ψυχική αναπηρία, οδηγώντας σε ύφεση από τα συμπτώματα για μεγάλα χρονικά διαστήματα και για κάποιους ανθρώπους σε ανάρρωση. Κάθε ελάττωση της αναπηρίας βοηθάει στη μείωση του στίγματος και στις διακρίσεις που βιώνουν οι άνθρωποι με ψυχική νόσο και οι οικογένειες τους.

Περισσότερες λεπτομέρειες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν στο http://www.eufami.org/

Από την ΠΟΣΟΨΥ Αλεξάνδρα Στρούμπου.

29-06-2009: Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων “ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ ΑΘΗΝΑ: Πόλη χωρίς διακρίσεις”

Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων “ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ ΑΘΗΝΑ: Πόλη χωρίς διακρίσεις”

Οκτώ στους δέκα Αθηναίους θεωρούν δημόσιο κίνδυνο άτομα που προέρχονται από κοινωνικά ευπαθείς ομάδες. Στην κορυφή των αρνητικών αντιλήψεων βρίσκονται οι χρήστες ουσιών, για τους οποίους το 57% των πολιτών εκτιμούν ότι αποτελούν δημόσιο κίνδυνο πάντα ή συχνά. Ακολουθούν οι αποφυλακισμένοι με 46%, οι μετανάστες με 43%, οι ψυχικά νοσούντες με 35%, οι οροθετικοί HIV με 26%, οι άστεγοι με 18% και οι σωματικά ανάπηροι με 3%.

Δωδέκατο Ετήσιο συνέδριο της GAMIAN-Europe

Δωδέκατο Ετήσιο συνέδριο της GAMIAN-Europe

5 – 8 Νοεμβρίου 2009

Ξενοδοχείο New Dolmen , St. Paul’s Bay – Μάλτα

Self Management and Access to Treatment

(Αυτοδιαχείριση και πρόσβαση στις θεραπείες)

Αγαπητά μέλη της Gamian,

To 12ο Ετήσιο Συνέδριο της Gamian-Europe θα γίνει αυτόν τον χρόνο στην Μάλτα. Σας περιμένουμε να σας καλοσορίσουμε και να έχουμε ένα εξίσου επιτυχημένο συνέδριο όπως και τα προηγούμενα έτη.

1. Κάλυψη αεροπορικών εξόδων και εξόδων ξενοδοχείου

Το αεροπορικό κόστος (economy class) και τα έξοδα για 3 νύχτες στο ξενοδοχείο για έναν καλεσμένο από κάθε ευρωπαικό οργανισμό (σύλλογο) που έχει πληρώσει την συνδρομή του για το 2009 θα καλυφθούν από την GAMIAN-Europe.

Δεν θα καλυφθούν έξοδα για επιπρόσθετους απεσταλμένους.

Το μεσημεριανό και βραδυνό γεύμα, καλύπτεται από την GAMIAN-Europe για όλους τους συμμετέχοντες κατα τις ημέρες του συνεδρίου.

Υπάρχει επίσης πριν την έναρξη του συνεδρίου προαιρετικό 3ήμερο στα τουριστικά αξιοθέατα του νησιού με επιπρόσθετο κόστος.
Dorothy Micallef

obo the Organising Committee

Tel : 00356 21 440324

00356 21 224580

Email: dorothy@richmond.org.mt

Συνέδριο με θέμα "παιδιά γονιών που έχουν Ψυχική νόσο" στην Λιθουανία

THE FORGOTTEN CHILDREN

A major European Conference addressing the subject of Children of parents with a mental illness Vilnius, Lithuania 26 and 27th November 2009 Supported by the World Health Organisation, the scientific backing of the National Institute forHealth and Welfare of Finland (formerly Stakes) and with UNICEF and the European Commission, DG Health and Consumers, as collaborating partners

Due to the mental illness of their parents, these children are put at greater risk of experiencing mental disorders, school and adjustment problems. Furthermore, the family often lives in astigmatising atmosphere.There are many good practices in existence which support the development of these children, butthese are not in widespread use across Europe. This conference aims to publicise more widely the existence of such good practices, especially to mental health policy makers and to promote theiruse in medical, psycho-social, school and NGOs environments. The conference will draw on good practices in fields such as maternity/early infancy, school (detection/prevention), parenthoodtraining, children facing their parents’ illness (understanding, suppressing feeling of guilt, supporting resilience, psycho-social intervention, respite, peer to peer groups). The conference will also examine the children’s protection question - first in its legal framework,then in relation to the professional and family environments. Notwith standing the International Convention on the Rights of the Child, in Europe children ofparents with mental illness come under national laws. The conference will endeavour to analyse the practice of courts and social services in fields such as parental rights, custody, visitation, homesupport, temporary shelter and placement. The conference will address the consequences of thecomplex situation of families who have a member with mental illness - for example, the balancebetween child protection and support of the ill parent. The conference might also expose some ofthe effects of prejudices relating to mental illness.With respect to the professional environment, the conference will strive to identify simple forms ofcooperation between professionals resulting in a better protection of the children who are eitherignored or divided between several agents (interest of adult psychiatry for its patients’ families,dialogue between adult psychiatry and childhood protection services, communication adult psychiatry/school/social services, training combining knowledge in adult psychiatry and child development). The general view is that children are generally best cared for within their own families whenever this is possible. Moreover, many children living with parents who have a mental illness cope reasonably well. The conference will approach the position of the enlarged family andtry to determine the functions it may efficiently assume.The conference will spread the message that there is hope, there are good practices inexistence and there are many different ways of protecting these children. European Federation of Associations of Families of People with Mental Illness Europese Federatie van Verenigingen van Familieden van Psychisch ZiekenFéderation européenne des Associations de Familles de Malades Psychiques.

Απόσπασμα ομιλίας της Γραμματέως της Ομοσπονδίας

Απρίλιος 2009 - πιέστε το "play" για να δείτε το video.

Ημέρα Δράσης: Σάββατο 30 Μαίου

Σας καλούμε όλους να δώσετε το παρόν όπως και πέρυσι στην εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων το Σάββατο 30 Μαίου και στην πορεία στην Βουλή. Διαδηλώνουμε για μια ακόμα φορά στο κέντρο της πόλης για τα αιτήματα του χώρου της ψυχικής υγείας.

PANHELLENIC FEDERATION OF FAMILIES FOR MENTAL HEALTH

PANHELLENIC FEDERATION OF FAMILIES FOR MENTAL HEALTH
Address: Eleftheriou Venizelou 236 – 163 41 Ilioupolis
Tel-Fax: 210 994 8098

World Congress of Mental Health
Athens 2-6 September 2009 (organized by World Federation of Mental Health)
Session - Associations of Families - patients

The role of the families and patients in psychosocial rehabilitation and effective psychiatric reform – the development of the movement in Greece.

“Panhellenic Federation of Families for Mental Health”
Niki-Eleni Nomidou – President
Dr. Alexandra Stroumbou – Vice-President
The family at the centre of caring: From silence to information and action
In 2003 the Associations of Families for Mental Health in Greece founded the “Panhellenic Federation of Families for Mental Health” with the aim of breaking the silence and allowing the voices of the families to be heard more dynamically and more collectively. Today the Federation has 8 associations of families as regular members and a further three as assistant members.
Since 1993 when the first Association was founded in Vyron, Athens, both the Associations and the Federation have developed significant activities in the field of information, in sensitizing specialists and public opinion through day-long sessions in Athens and many other cities throughout the country, theatrical performances, concerts, interviews in the press, television, radio, as well as by publishing journals and information leaflets.
The focus of the Associations’ activities is to strengthen the family through the psycho-educational programmes for families and patients, in which particular emphasis is given to the active participation of the family in the process of recovery from mental illness. In our opinion all of this activity has improved perceptions of mental illness and up to a point has reduced prejudice. We believe that the active participation and the direct contact with the common members of the family and patients contribute effectively to reducing ignorance and stigma.
The federation collaborates with almost all of the organisations for mental health in the country and representatives as a rule participate as speakers in their day-long sessions and conferences, as well as with Gamian and Eufami. The Federation is a member of the “National Federation of People with Handicaps” and a representative participates in the General Council and through this furthering various institutional demands which concern handicapped persons generally, including those with mental handicaps.
Our attempts will continue to focus on campaigning for the necessary actions on the part of the state to design and put into practice a “National Plan of Action” which will fulfill the needs of the families and patients through a network of services in the community which will be close to their needs.

Aπο ενημερωτικη συναντηση σε Κεντρο Ημερας

ΣΤΟΧΟΙ - ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΣΟΨΥ

ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ
2ΟΟ9-2011

3 Ο ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ

ΑΘΗΝΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2009

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ στο 3 ο Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο της Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ

Είναι φανερό ότι η προσπάθεια της ‘ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ’ που εδώ και 20 χρόνια άρχισε στη χώρα μας βρίσκεται σε ‘ΥΨΗΛΟ ΚΙΝΔΥΝΟ’ .Μόνο εθελοτυφλούντες δεν θέλουν να το αντιμετωπίσουν. Η επαφή μας με Φορείς Ψυχικής Υγείας, με γονείς,με ασθενείς,
με επαγγελματίες ψυχικής υγείας ,με εργαζόμενους που είναι για μήνες απλήρωτοι προβάλλουν τη σκληρή πραγματικότητα της κατάρρευσης του συστήματος. Δημοσιεύματα
σε έγκριτες εφημερίδες απλά επιβεβαιώνουν αυτά που καθημερινά βιωνουμε.
.Τα αίτια αυτής της κατάστασης πιστεύουμε ότι έιναι διάφορα
*Είναι ότι δεν διατίθενται οι αναγκαίοι πόροι για την υγεία και πολύ λιγότεροι για την ψυχική υγεία η οποία και αποτελεί το φτωχό συγγενή του Συστήματος Υγείας.
* Είναι ότι ο ψυχικά ασθενής θεωρείται άτομο που δεν είναι σε θέση να συμβάλλει στην παραγωγή και επομένως δεν χρειάζεται να επενδύσει η πατρίδα του.
*Είναι ότι τα δικαιώματα των ατόμων με ψυχική αναπηρία παραμένουν ευχολόγια .
*Είναι η έλλειψη γνώσης για την ψυχική νόσο ,οι προκαταλήψεις, ο στιγματισμός που διαπερνούν το σύνολο της κοινωνίας μας από τον απλό γείτονα έως τους υψηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς και τους πολιτικούς που παίρνουν τις αποφάσεις και κατανέμουν τις πιστώσεις.
*Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί ένας σημαντικός παράγοντας , αυτός της έλλειψης ‘Εθνικού Σχεδιασμού για την Ψυχική Υγεία’ με προγράμματα που απαντούν στις ‘Ιδιαίτερες Ανάγκες’ του κάθε ατόμου στο κάθε στάδιο της ζωής του. Τα επιχειρήματα για το κόστος που θα απαιτείτο για ένα σύγχρονο σύστημα Ψυχικής Υγείας δεν ευσταθούν γιατί δεν έχει υπολογισθεί ποτέ το κόστος της ‘Μη έγκαιρης διάγνωσης και κατάλληλης αντιμετώπισης’το οποίο είναι πολλαπλάσιο.
Τα προγράμματα που υλοποιήθηκαν με τα προγράμματα ‘Ψυχαργώς’ ασφαλώς πρόσφεραν ανακούφιση σε ένα τμήμα του πληθυσμού όχι όμως παραπάνω από το 25%. Είναι εγκληματικό οι υπηρεσίες που με τόσες προσπάθειες στήθηκαν να οδηγηθούν σε κατάρρευση ή υποβάθμιση της λειτουργίας τους που είναι σχεδόν το ίδιο Το στοιχειώδες της Ψ.Μ.η λειτουργία των Ψυχιατρικών Κλινικών στα Γενικά Νοσοκομεία έχει ουσιαστικά ανασταλεί και αυτά που υπάρχουν δυσλειτουργούν με μειωμένο προσωπικό και ράντζα στους διαδρόμους .Οι καθηλώσεις αποτελούν προσφιλή τρόπο αντιμετώπισης του ψυχικά ασθενή και τα κρούσματα βίας και εγκληματικής παραμέλησης κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα αλλά για την τιμωρία των υπευθύνων δεν μαθαίνουμε ποτέ.
.Ομως είναι καιρός να αξιοποιηθεί η εμπειρία του ΨΥΧΑΡΓΩΣ, να αξιολογηθούν οι καλές πρακτικές που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες ,νέες ιδέες να τεθούν στο ΄’τραπέζι’ και ένα κίνημα καινούργιο κατ’ αρχήν με ανθρώπινο πρόσωπο σύστημα να προκύψει.

2.Η ΠΟΣΟΨΥ’ Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία’ είναι το αντιπροσωπευτικό σώμα 11 εθελοντικών οργανώσεων-οικογενειών και φίλων σε διάφορες πόλειςτηςΕλλάδος,Αθήνα3,,Θεσσαλονίκη,,Σέρρες,Ιωάννινα,Κοζάνη,Χαλκίδα,Πάτρα,Σάμος,Χανιά Κρήτης που κυρίως ενδιαφέρονται για καταστάσεις σχετιζόμενες με τη σχιζοφρένεια και άλλες ψυχώσεις που είναι υπεύθυνες για την πλειονότητα των περιπτώσεων σοβαρής ψυχικής νόσου που έχει ως αποτέλεσμα ψυχική αναπηρία .
Με τους πιο μέτριους υπολογισμούς στην Ελλάδα 150000 έως200000 άνθρωποι υποφέρουν φανερά ή κρυφά και οι ζωές τους ρημάζονται ενώ παράλληλα οι οικογένειες τους επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα και έτσι το ποσοστό του πληθυσμού που πλήτεται από την ψυχική ασθένεια πλησιάζει το εκατομμύριο.

3.1.Οι γενικοί στόχοι της ΠΟΣΟΨΥ ευθυγραμμίζονται με αυτούς του Ευρωπαϊκού Κινήματος Οικογενειών που είναι
* Η βελτίωση της ποιότητας φροντίδας και ποιότητας ζωής των ατόμων με ψυχική αναπηρία και η αύξηση του επιπέδου υποστήριξης των φροντιστών συγγενών τους και φίλων.
*Η ενδυνάμωση και βοήθεια των συλλόγων μελών στις προσπάθειες τους για βελτίωση του επιπέδου θεραπείας και φροντίδας των ατόμων με ψυχική νόσο και της ποιότητας της ζωής των μελών της οικογένειας τους.
*Η συνεργασία των συλλόγων-μελών στο συντονισμό των προσπαθειών τους σε Εθνικό και
Ευρωπαϊκό επίπεδο.

3.2. Οι κύριες προτεραιότητες αφορούν
* Την ενδυνάμωμωση των φροντιστών, οικογενειών και φίλων που υποστηρίζουν άτομα με ψυχική αναπηρία ώστε να επανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και να πάρουν τη βοήθεια που χρειάζονται σαν δικαίωμα μέσα από την εκπαίδευση ,τη συμβουλευτική, τις ομάδες υποστήριξης και της δυνατότητας κάποιου διαλείμματος από τη φροντίδα. Είναι αναγκαίο επίσης να αναγνωρίζονται ως εταίροι στη θεραπευτική ομάδα των επαγγελματιών.Επαγγελματίας Ψυχικής Υγειας-Ασθενής-Φροντιστής πρέπει να αποτελούν ένα συνεργαζόμενο τρίγωνο στην κατάρτιση του θεραπευτικού σχεδίου.
* Την καταπολέμηση του στίγματος και των διακρίσεων μέσα από την αύξηση του κινήματος των οικογενειών και των προσπαθειών των συλλόγων έτσι ώστε τα θέματα ψυχικής υγείας να αποκτήσουν μεγαλύτερο δημόσιο ενδιαφέρον και σαν αποτέλεσμα τα άτομα με ψυχική αναπηρία να έχουν περισσότερες ευκαιρίες να βελτιώσουν τη ζωή τους.
* Είναι ανάγκη να ερευνηθούν και να εντοπισθούν οι καλές πρακτικές που εφαρμόζονται σε εθνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο ώστε να επιτυγχάνεται μια ολιστική αντιμετώπιση των αναγκών των ατόμων με ψυχική νόσο με αποτέλεσμα βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους

4. 1. Οι Δράσεις της Ομοσπονδίας θα επικεντρωθούν και αυτήν την 3ετια στη διεκδικηση αιτημάτων και σε συνεργασία με την ΕΣΑμεΑ γιατί οι πιο πολλες ανάγκες είναι κοινές για όλα τα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειες που τα υποστηρίζουν . Στο συνημμένο παράρτημα συμπεριλαμβάνονται τα πιο βασικά αιτήματα των οποίων η έστω και μερική ικανοποίηση μπορεί να βελτιώσει τη ζωή αρκετών ανθρώπων Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για την ικανοποίηση.αυτών των αναγκών είναι αναγκαία η διαμόρφωση ανάλογης πολιτικής βούλησης
4.2 . Η ΠΟΣΟΨΥ θα αξιοποιήσει τις ήδη υπάρχουσες συμμαχίες της στο χώρο της Ψυχικής Υγείας αλλά θα προσπαθήσει να οικοδομήσει ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες γιατί τα θέματα υγείας συμπεριλαμβανομένης και της ψυχικής αφορούν όλη την κοινωνία.
4.3.Η ευσθητοποίηση και ενημέρωση του ευρύτερου κοινού αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την αλλαγή στάσης της κοινωνίας όσον αφορά την Ψυχική Υγεία.και προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να εξακολουθήσει να εργάζεται η Ομοσπονδία.
4.4.Η υλοποίηση προγραμμάτων μέσα από τα επιχειρησιακά προγράμματα των συναφών υπουργείων που θα αφορούν την πρώιμη διάγνωση , την ενημέρωση και πρόληψη στο μαθητικό πληθυσμό, την προώθηση στην εργασία κλπ θα πρέπει να εξερευνηθεί.

5. Είναι θέμα προτεραιότητας η δυναμική παρουσία της ΠΟΣΟΨΥ στην περιφέρεια με σκοπό τη διεύρυνση του κινήματος των οικογενειών με όσο πιο δυναμική παρουσία και τη διεκδικηση στη συμμετοχή στο Σχεδιασμό, Υλοποίηση,Επαναπροσδιορισμό,και Ελεγχο των υπηρεσιών όπως οι Διεθνείς Οργανισμοί συμβουλεύουν.

6. Όπως αρχικά αναφέρθηκε το σύστημα Ψυχικής Υγείας στη χώρα μας παραπαίει. Η μόνη ακτίνα φωτός είναι ότι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι , οικογένειες ,λήπτες υπηρεσιών,αρχίζουν να ‘Σπάνε τη Σιωπή’ και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Για το Γενικό Συμβούλιο
Η πρόεδρος
Δρ . Αλεξάνδρα Ασκούνη-Στρούμπου
Κείμενο για συζήτηση

Aίτημα προς Υπουργείο Παιδείας

H Α. Τριανταφύλλου, μιλα για την ΠΟΣΟΨΥ

Νέα της ΠΟΣΟΨΥ

Αθήνα, 5 Φεβρουαρίου 2009 - Αρ. Πρωτ. 415

ENHMEΡΩΣΗ-Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ. από την κα Αλεξάνδρα Στρούμπου,πρόεδρο.

1 .ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΖΩΗΣ 2ΟΟ8
Στις 20 Ιανουαρίου 2009 σε μια πολύ ανθρώπινη εκδήλωση στο Θέατρο Παλλάς πραγματοποιήθηκε η τελευταία φάση μιας πρωτότυπης διαδικασίας που οργάνωσε η Α.Ε. ΔΑΦΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ και το περιοδικό ‘ΦΟΡΜΑ’ του ομίλου ΑΝΤΕΝΑ που σκοπό είχε να προβάλει το έργο συνανανθρώπων μας που εθελοντικά συμπαρίστανται σε άλλους που έχουν ανάγκη .
Ατομα και Σύλλογοι εκπροσώπησαν σ’ αυτή τη διαδικασία ένα πολύ μεγάλο έργο που πολλοί ανώνυμοι άνθρωποι προσφέρουν καθημερινά μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας δίνοντας το χρόνο τους και τα ψυχικά τους αποθέματα για να προσφέρουν σ’ όσους έχουν ανάγκη.
Η επιλογή των βραβευθέντων έγινε με ψηφοφορία από τις ομάδες Αριστείων Σθένους,Θέλησης, Ανθρωπιάς,Υποστήριξης,Εθελοντισμού, Συμπαράστασης, Δράσης, Προσφοράς.
Στο Αριστείο υποστήριξης τον αγώνα που γίνεται για την ψυχική υγεία από πλευράς κινήματος οικογενειών εκπροσώπησε ο Σύλλογος Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία Ν. Σερρών.
Στο Αριστείο Εθελοντισμού είχα την τιμή να εκπροσωπήσω το δύσκολο αγώνα που κάνουν οι οικογένειες για τον αποστιγματισμό της ψυχικής αρρώστειας,την υποστήριξη των συγγενών τους που πάσχουν,την προάσπιση των δικαιωμάτων τους ως ισότιμων πολιτών μέσα από την αλληλεγγύη του Κινήματος Οικογενειών που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται και στην Ελλάδα.
Ανήκουν θερμά συγχαρητήρια στους οργανωτές όλης αυτής της πρωτοβουλίας ,του κ. Μάρκου Μπιτσάκου, της κ. Βάνας Μαρκετάκη, της κ. Μαρί Κυριακού που έφεραν στην επιφάνεια ‘Την άλλη Ελλάδα’ αυτήν της προσφοράς και της αλληλεγγύης που αξίζει να επενδύσει η πολιτεία .Μέσα από την ολη διαδικασία ήταν ευχαρίστησή μας
να συνεργασθούμε με ένα ιδιαίτερα ικανό και ευαίσθητο δημοσιογράφο τον κ.Θανάση Τρομπούκη,τον οποίο θεωρούμε φίλο του χώρου της της’ Ψυχικής Υγείας’

2.ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ Τμήμα Υγείας-Πρόνοιας
Στις 16 Ιαν 09 μετά από πρόσκληση παραβρέθηκα σε εκδήλωση που οργάνωσε το τμήμα Υγείας-Πρόνοιας του ΣΥΝ.στην αίθουσα Ανταποκριτών Ξένου Τύπου ,με Θέμα: ‘Παραδείγματα νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης στην υγεία .Το ζήτημα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης. Οι προτάσεις του Συνασπισμού’. Χαιρετισμό απηύθηνε ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Αλέξης Τσίπρας και ομιλητές γνωστοί ψυχίατροι,παιδοψυχίατροι και ο πρόεδρος της ΕΨΕ καθηγητής κ. Νικ.Τζαβάρας. Η προσπάθεια πολύ θετική και εύχομαι να βρεί μιμητάς και από τα άλλα κόμματα. Στην παρέμβασή μου πάντως επισήμανα ότι οι σχεδιασμοί για να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα διαλόγου με αυτούς που αντιμετωπίζουν άμεσα τα προβλήματα και αυτοί είναι οι οικογένειες και οι ίδιοι οι πάσχοντες ,εκπρόσωποι των οποίων θα πρέπει να συμμετέχουν στον οποιοδήποτε
σχεδιασμό, κάτι που συνεχώς οι Διεθνείς Οργανισμοί τονίζουν.

3 .έκτακτη Εθνική Διαβούλευση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα
Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009 Οργανώθηκε στο Ξεν. CLASSICAL ACROPOL –Ομόνοια
από το Δίκτυο Φορέων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Ψυχικής Υγείας ‘Αργώς’
Στη συνάντηση συζητήθηκαν οι συντονισμένες δράσεις για την προστασία των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων στα ψυχιατρικά νοσοκομεία και στις δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης στην κοινότητα και το οξύ πρόβλημα της εγκατάλειψης στην ‘τύχη τους’ των δράσεων αποασυλοποίησης-αποϊδρυματισμού.
Η συμμετοχή των εμπλεκομένων φορέων στο χώρο της ψυχικής υγείας ηταν ευρυτάτη καθώς και άλλων κοινωνικών φορέων όπως ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.α. Η ΠΟΣΟΨΥ εκπροσωπήθηκε από την υπογράφουσα η οποία τόνισε για άλλη μια φορά τη βοήθεια που παρέχουν οι κοινοτικές υπηρεσίες σε πάσχοντες και οικογένειες
που δεν μπορεί να λειτουργούν απαξιωμένες με απλήρωτο προσωπικό.Η κ. Νομίδου διαβίβασε τη συμπαράστασή της στον αγώνα για μια ουσιαστική παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας που θα αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων που υποφέρουν.
Σημειώνουμε την απουσία εκπροσώπων του ΥΥΚΑ το οποίο εχει επιλέξει να απουσιάζει από παρόμοιες και άλλες εκδηλώσεις , ατυχής κατά τη γνώμη μας επιλογή που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν αντιμετωπίζω τα προβλήματα αλλά δεν θέλω και να τα γνωρίζω.

4.‘ Ψυχική Υγεία-Ψυχικές Διαταραχές:Μαθαίνω,Ρωτώ,Αντιμετωπίζω’
Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009-
Την Εκδήλωση αυτή που οργανώθηκε από τον Σ.Ο.Ψ.Υ Πάτρας σε συνεργασίια με το Εθελοντικό Συμβουλευτικό Δίκτυο Επικοινωνίας Φοιτητών-Μελών ΔΕΠ Πανεπιστημίου Πατρών (Διαπασών) και πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών παρακολούθησα εκπροσωπώντας την ΠΟΣΟΨΥ. Το ενδιαφέρον και η πρωτοτυπία της εκδήλωσης πέρα από τις αξιόλογες επιστημονικές ομιλίες και παρεμβάσεις των εκπροσώπων των φορέων ήταν η συμμετοχή της ομάδας του Διαπασών που σηματοδοτεί τη συνεργασία της Πανεπιστημιακής Κοινότητας με μια κοινωνική ομάδα όπως ένας Σύλλογος για την Ψυχική Υγεία. Σημειώνω την ουσιαστική συμβολή του Πρύτανη κ. Σταύρου Κουμπιά ενός ξεχωριστού Ανθρώπου που αποτέλεσε τον εμψυχωτή της όλης προσπάθειας και οποίος στην πρόσκληση τονίζει ‘την άρνηση του φόβου και το σεβασμό στη διαφορετικότητα του άλλου’.
Απόσπασμα από το εντυπωσιακό Δρώμενο της θεατρικής ομάδας του Πανεπιστημίου:’ Συνεχίζω , Δεν αφέθηκα , δεν τα παράτησα.Θέλω να ζήσω.Να ερωτευθώ ,να αγαπήσω, να κάνω φίλους καρδιακούς…Μη μου πείτε ότι αυτά , δεν είναι και δικά σας όνειρα;
Παίρνω από το ενημερωτικό έντυπο του ΔΙΑΠΑΣΩΝ,
‘ Η Φωνή του ενός, είναι ψίθυρος,χαμένος στο θόρυβο της καθημερινότητας , οι φωνές πολλών μαζί όμως μπορούν να ακουστούν στη ΔΙΑΠΑΣΩΝ’.
Ένα ωραίο μήνυμα προς πολλούς αποδέκτες.
Συγχαρητήρια στο Σ.Ο.Ψ.Υ Πάτρας και στα παιδιά του Πανεπιστημίου.

5. Ε.Σ.Α.μεΑ-7ο Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο , 6 -7 Φεβρουαρίου 2009.
Ένα σημαντικό γεγονός .Συμμετέχουμε με τους συλλόγους μέλη της ΠΟΣΟΨΥ.
Από την ιστοσελίδα της Ε.Σ.Α.μεΑ http://www.esaea.gr/ θα γίνεται ζωντανή μετάδοση του Συνεδρίου ,από την ίδια δε ιστοσελίδα στην Ενότητα Γραφείου Τύπου έχει αναρτηθεί ο Προγραμματισμός Δράσης του Γενικού Συμβουλίου για την 4ετία 2009-2012.

Aναδημοσίευση: ΤΟ ΒΗΜΑ (Ηλεκτρονική Έκδοση)

Αβέβαιη παραμένει η χρηματοδότηση των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης

Η ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να μην διακόψει τη χρηματοδότηση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση διαψεύδεται τώρα από το Δίκτυο Φορέων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Ψυχικής Υγείας «Αργώς».

«Με μεγάλη έκπληξη και λύπη πληροφορηθήκαμε από εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι, αντίθετα με αυτό που διατυπώνεται στο χθεσιμό δελτίο Τύπου του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η διακοπή των χρηματοδοτήσεων παραμένει έως ότου υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις του υπουργείου απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή» αναφέρει ανακοίνωση του Δικτύου την Πέμπτη.

«Η ενημέρωση αυτή έγινε επίσημα από τους εκπρόσωπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά τη διάρκεια της στρογγυλής τράπεζας που οργάνωσε η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Ε. Τζαμπάζη με θέμα 'Η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην ΕΕ: Η περίπτωση της Ελλάδας» στην οποία συμμετείχε μάλιστα και εκπρόσωπος του υπουργείου.

Το θέμα ξεκίνησε την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου, όταν το υπουργείο Υγείας εξέδωσε δελτίο Τύπου για τη συνάντηση του γγ του υπουργείου Αριστείδη Καλογερόπουλου και της γγ Πρόνοιας Μαρίας Τροχάνη με τον αρμόδιο διευθυντή της Κομισιόν κ. Κίντζελε.

«Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αποφασίστηκε να μην προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε αναστολή χρηματοδότησης της ενδιάμεσης πληρωμής του Επιχειρησιακού Προγράμματος 'Υγεία-Πρόνοια', αφού έλαβε υπόψην της την πολιτική και τις πρωτοβουλίες του υπουργείου» αναφέρει το δελτίο Τύπου.

»Ειδικότερα ο κ. Κίντζελε ενημερώθηκε για το Σχέδιο Νόμου που προβλέπει τη δημιουργία μονάδας παρακολούθησης της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης, ώστε να υπάρχει διαρκής έλεγχος των δαπανών και παρακολούθηση της οργάνωσης και των αποτελεσμάτων των ιδιωτικών δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης».

«Επίσης, προγραμματίστηκε επίσημη συνάντηση, στις 6 Μαρτίου 2009 στην Αθήνα, οπότε και θα έχει ολοκληρωθεί η νομοθετική πρωτοβουλία».
Το δίκτυο «Αργώς» θεωρεί επιτακτικό να δημοσιοποιηθεί η αλληλογραφία του υπουργείου με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ώστε να αποσαφηνιστεί η κατάσταση.
Το υπουργείο διαβεβαιώνει ότι «η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση θα προχωρήσει, ο χώρος θα εξυγιανθεί και θα απαλλαχθεί πλήρως από τις αμαρτίες του παρελθόντος».
Η «Αργώς», πάντως, δεν φαίνεται να πείθεται: «Μπροστά στην κατάρρευση των δομών ψυχικής υγείας που διαπιστώνεται σε πολλά επίπεδα, και στον κίνδυνο απώλειας πόρων, το υπουργείο απαντά για άλλη μια φορά με ψεύδη, αδέξιους χειρισμούς και υπεκφυγές».

Eνέργειες για την εφαρμογή 2525/97 και αρ.12 2640/98

Χάρη στην πρόταση-παρέμβαση του εκπαιδευτικού, κύριου Κωνσταντακόπουλου γίνονται ενέργειες από την ομοσπονδία για την εφαρμογή χωρίς διακρίσεις νόμου που αφορά εισαγωγή υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και νόμου που αφορά μεταγγραφή φοιτητών σε περίπτωση εκδήλωσης ψυχικής νόσου.

Συνέντευξη της Δρ. Αλεξάνδρας Ασκούνη-Στρούμπου στο περιοδικό "Μαζί"

Η συνέντευξη της κας Στρούμπου δώθηκε στην δημοσιογράφο κα Αθηνά Καρατζογιάννη

Εσείς, μια παιδίατρος, πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την Ομοσπονδία των Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία;

Αυτή μου η απόφαση υπήρξε συνισταμένη πολλών παραγόντων που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά μου πιστεύω καθώς επίσης και την ατομική και επιστημονική-επαγγελματική μου πορεία και τα σχετικά βιώματα. Κατ’ αρχήν ως γονείς συνειδητοποιήσαμε έστω κάπως καθυστερημένα, την επιτακτική ανάγκη να μάθουμε τα πάντα για αυτό που είχε συμβεί στο παιδί μας και πως θα μπορούσαμε να χειριστούμε με τον καλύτερο ανθρωπίνως δυνατό τρόπο τις διάφορες φάσεις του προβλήματος ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε. Οι σκέψεις αυτές αποτέλεσαν και το εφαλτήριο για να γίνουμε μέλη του Σ.Ο.Ψ.Υ. και μαζί με το σύζυγό μου παρακολουθήσαμε το πρόγραμμα ψυχοεκπαίδευσης-υποστήριξης για μέλη οικογενειών που συντονίζει η επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής κα Μαρίνα Οικονόμου-Λαλιώτη. Η εμπλοκή αυτή στο σύλλογο υπήρξε πολύτιμος αρωγός και για μας προσωπικά και για το γιό μας. Η μετέπειτα μεγαλύτερή μου ενασχόληση ως αντιπροέδρου στο Δ.Σ. του Σ.Ο.Ψ.Υ., Γεν. γραμματέα στην Ομοσπονδία και ακολούθως προέδρου υπήρξε αποτέλεσμα της εγγενούς και εσώτερής μου ανάγκης για προσφορά στον άνθρωπο και συμβολής μου και ούσα ενεργό μέλος της κοινωνίας στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Εξ’ άλλου η απόφασή μου να γίνω γιατρός και μάλιστα παιδίατρος ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά μου τα πιστεύω. Η σταδιακή μου αποχώρηση από την επαγγελματική μου ζωή μου παρείχε περισσότερο ελεύθερο χρόνο τον οποίο όχι μόνο δεν δίστασα αλλά πρόθυμα αφιέρωσα και αφιερώνω στον τομέα της Ψυχικής Υγείας.

Ποιες είναι οι προτεραιότητές σας ως Προέδρου της Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ.?

Σαν Ομοσπονδία Συλλόγων Οικογενειών έχουμε υποχρέωση να προβάλλουμε και να αναγνωριστούν η συμβολή και οι ανάγκες των οικογενειών που φροντίζουν άτομα με σοβαρή ψυχική νόσο και βέβαια να πείσουμε ότι αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας αυτές οι ανάγκες να ικανοποιηθούν. Τα ανωτέρω οδηγούν στην ανάγκη, για αύξηση και ενδυνάμωση του κινήματος των οικογενειών καθώς επίσης και των ιδίων των ασθενών ούτως ώστε να ακούγεται η φωνή τους. Για να γίνει όμως ένα δυνατό τέτοιο κίνημα θα πρέπει να απομυθοποιηθεί η ψυχική νόσος και να λάβει την ίδια θέση, απολύτως ισότιμη με τις επίλοιπες ασθένειες που αφορούν στη σωματική υγεία του ανθρώπου. Η ενημέρωση αλλά και ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού υποδεικνύουν την ανάγκη για πλατύτερη γνώση σε ότι αφορά στην ψυχική υγεία και των καταπολέμηση των προκαταλήψεων (πολλές φορές μεσαιωνικών) που ανάγονται σε προγενέστερες δεκαετίες και θα πρέπει να αποτελούν κλειδί για το μεγάλο ζητούμενο το οποίο συνίσταται στην έγκαιρη διάγνωση και στην έγκαιρη αντιμετώπιση της ψυχικής νόσου. Η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτικών αποτελεί έναν εξίσου σημαντικό στόχο γιατί είναι αυτοί που νομοθετούν και κατανέμουν τους οικονομικούς πόρους. Επιπροσθέτως, πιστεύω ακράδαντα ότι η δικαίωση της πολιτικής τους πορείας διέρχεται μέσω της οδού της βελτίωσης της ζωής των συνανθρώπων τους.

Είστε αισιόδοξη, από την εμπειρία σας στο χώρο αυτό, για τη συμβολή που μπορούν να έχουν οι οικογένειες στην ψυχιατρική μεταρρύθμιση?

Επί πολλά συναπτά έτη τόσο οι οικογένειες , όσο και οι ασθενείς ήταν στο περιθώριο και άλλοι αποφάσιζαν για αυτούς. Το να ακούγεται η φωνή αυτών που ζούνε το πρόβλημα αποτελεί ένα βήμα κεφαλαιώδους σημασίας και ταυτοχρόνως συμβολής σε μια ψυχιατρική μεταρρύθμιση που επιθυμητό είναι να είναι σωστά προσανατολισμένη. Εξ’ άλλου το αναπηρικό και γονεϊκό κίνημα στη χώρα μας έχει συμβάλλει σημαντικά στη βελτίωση της ζωής και για άλλες ομάδες του πληθυσμού με ιδιαίτερες ανάγκες.

Έχει αλλάξει κάτι από τότε που παρακολουθείτε τον ψυχιατρικό χώρο?

Υπάρχουν αλλαγές αλλά με λύπη μου ομολογώ ότι οι τελευταίες πραγματοποιούνται με πολύ βραδύ ρυθμό. Δείγματος χάριν ένα συγκεκριμένο Κέντρο Ψυχικής Υγείας πήρε εννιά(9) χρόνια για να λειτουργήσει. Η χώρα καλύπτεται από κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας σε ποσοστό που αγγίζει μόλις το 25-30% και κάποιες από αυτές υπολειτουργούν λόγω έλλειψης στελεχών, όπως λόγου χάριν τα ψυχιατρικά τμήματα στα Γενικά Νοσοκομεία των Επαρχιών εξ αιτίας της έλλειψης κινήτρων για το επιστημονικό προσωπικό. Είναι λυπηρό δε ότι σε υπηρεσίες του μη κερδοσκοπικού τομέα οι εργαζόμενοι μένουν για μήνες απλήρωτοι. Η ακούσια νοσηλεία είναι απαράδεκτα υψηλή (50%) λόγω έλλειψης αναγκαίων υπηρεσιών, προγραμμάτων κατ’ οίκον παρέμβασης, υποστήριξης οικογένειας ασθενή ενώ στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ποσοστό έχει μειωθεί στο 7-8%. Επιπροσθέτως, όπως προκύπτει από τη διενέργεια αυτεπάγγελτης έρευνας του Συνηγόρου του Πολίτη η όλη διαδικασία είναι επώδυνη, αρκούντως επικίνδυνη και πολλαπλά προβληματική. Το θετικό σημείο είναι βέβαια ότι κάποια άσυλα έκλεισαν, γιατί κάποιοι όρθωσαν το ανάστημά τους και τόλμησαν. Επίσης, υπάρχει κινητικότητα για ίδρυση συλλόγων αλλά κι αυτοί δεν χαίρουν της απαιτούμενης σταθερής στήριξης.

Θεωρείτε ότι είναι πιο ώριμος ο αγώνας των οικογενειών στην Ευρώπη? Γνωρίζετε αν έχουν επιτευχθεί κατακτήσεις που εκκρεμούν στην Ελλάδα?

Τα κινήματα οικογενειών και ασθενών στην Ευρώπη είναι πολύ ισχυρά , υπάρχουν πολλοί σύλλογοι, πολλές ομάδες αυτοβοήθειας με πολλές δραστηριότητες. Λόγω μαζικότητας του κινήματος είναι σε θέση να επηρεάσουν πολιτικές αποφάσεις περισσότερο ίσως από εμάς. Οι αντιλήψεις εκεί έχουν αλλάξει, δίνεται έμφαση στην έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση, το νοσοκομειακό κρεβάτι δεν αποτελεί την κύρια λύση γιατί υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα κατ’ οίκον παρέμβασης και για την αντιμετώπιση της κρίσης ακόμα. Οικογένειες και ασθενείς υποστηρίζονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Μια τέτοια προσπάθεια γίνεται απ’ όσο γνωρίζω από ομάδα υπό τον καθηγητή ψυχιατρικής κύριο Βενετσάνο Μαυρέα στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος για την Ελλάδα, έγκαιρη διάγνωση-έγκαιρη παρέμβαση με σύγχρονους τρόπους. Πρέπει να παρακολουθούμε τις εξελίξεις με ταχύτερους ρυθμούς.

Πως βλέπετε την κίνηση των ίδιων των ασθενών να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους?

Ασφαλώς είναι πολύ σημαντική, γιατί οι σύγχρονες κοινωνίες είναι έτσι δομημένες ώστε τα αιτήματα για βοήθεια και υποστήριξη προέρχονται από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους.

Όμως τα άτομα που δεν έχουν το δυναμισμό να διεκδικήσουν για τους εαυτούς τους βρίσκονται σε πιο δυσχερή θέση. Αυτό σιγά-σιγά αλλάζει και σε συνεργασία με το κίνημα οικογενειών αλλά και άλλες συμμαχίες είναι βέβαιο ότι θα ακουστεί περισσότερο η φωνή τους.

Πως πιστεύετε ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται το στίγμα τόσο για τις οικογένειες όσο και για τον ίδιο τον ασθενή?

Είναι βέβαιο ότι το στίγμα αποτελεί μείζον θέμα για την κακή ψυχική υγεία. Όμως αν υπάρξει έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση με σύγχρονους τρόπους, επαγγελματική ένταξη του ατόμου που πάσχει, δίκτυο υπηρεσιών που να καλύπτει τις προαναφερθείσες ανάγκες, ενημέρωση του κοινού και δυναμική παρουσία των συλλόγων ασθενών και οικογενειών είμαι βέβαιη ότι σταδιακά και η ψυχική νόσος θα αποστιγματιστεί όπως έγινε και με άλλα νοσήματα. Το πρόγραμμα κατά του στίγματος που υλοποιείται από το ΕΠΙΨΥ με υπεύθυνη την επίκουρη καθηγήτρια ψυχιατρικής κα Μαρίνα Οικονόμου-Λαλιώτη καθώς και άλλες προσπάθειες που γίνονται από τους συλλόγους πρέπει να ενισχύονται.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η κύρια αιτία υστέρησης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης?

Στον τομέα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης έχουν γίνει αρκετά βήματα τα οποία ούτε πρέπει να αρνηθούμε ούτε να μηδενίσουμε. Όμως για να μιλήσουμε για μια ουσιαστική μεταρρύθμιση θα π ρ έ π ε ι να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης όπως εξάλλου συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, το οποίο θα καταρτιστεί μέσα από το διάλογο της πολιτείας με τους άμεσα ενδιαφερόμενους (οικογένειες-ασθενείς) ψυχίατρους και άλλους επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας, με επίκεντρο την ιδέα της κοινοτικής ψυχιατρικής με στόχο την αποκατάσταση και την κοινωνική ένταξη. Η συνεργασία με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας θα πρέπει παράλληλα να οικοδομηθεί και φυσικά να διατεθούν οι οικονομικοί πόροι που αναλογούν στον τομέα της Ψυχικής Υγείας.

Πως κρίνετε τις συνεργατικές δράσεις ανάμεσα στους ψυχιατρικούς εταίρους?

Το να ενώνεις τις δυνάμεις σου για ένα κοινωνικό σκοπό προσωπικά το θεωρώ πολύ εποικοδομητικό. Είναι παράλληλα εξίσου σημαντικές και οι ευρύτερες συμμαχίες γιατί βοηθούν στην ενημέρωση και τον αποστιγματισμό.

Ποιες πολιτικές θα προκρίνατε στο πλαίσιο της πρόληψης της ψυχικής νόσου?

Είναι ένα μεγάλο θέμα που νομίζω δεν μπορεί να απαντηθεί σε αυτό το πλαίσιο γιατί η αιτιολογία της ψυχικής νόσου είναι πολυπαραγοντική. Αυτό που έχει σημασία είναι η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση και η ψυχοεκπαίδευση οικογένειας-ασθενούς που αποτελούν στοιχεία δευτερογενούς πρόληψης. Η καλή επικοινωνία γονέων-παιδιών παίζει σημαντικό ρόλο γιατί έτσι επισημαίνονται έγκαιρα τα προβλήματα και οι γονείς κάνουν τις σωστές παρεμβάσεις παρέχοντας υποστήριξη στα παιδιά τους. Ιδιαίτερα μέτρα πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης πρέπει να λαμβάνονται για τους έφηβους υψηλού κινδύνου όπως είναι παιδιά που οι γονείς έχουν ψυχική νόσο ή υπάρχει αλκοολισμός στην οικογένεια, οικονομικοί μετανάστες, παιδιά που έχουν κακοποιηθεί, πολύ φτωχές οικογένειες κ.λ.π.

Πιστεύετε ότι ο μετασχηματισμός της ψυχιατρικής πραγματικότητας είναι και θέμα πολιτικής βούλησης?

Ασφαλώς, αλλά για να έχουμε μια θετική πολιτική βούληση θα πρέπει οι πολιτικοί μας να έχουν περισσότερες γνώσεις για την ψυχική αναπηρία οι οποίες θα τους είναι χρήσιμες για τη διαμόρφωση πολιτικής και σχεδιασμού για την ψυχική υγεία. Ευρύτερη γνώση σχετικά με το θέμα είναι αναγκαία για όλη την κοινωνία την οποία εκπροσωπούν οι πολιτικοί. Ο ρόλος των συλλόγων είναι πολύ σημαντικός για τη διάχυση αυτής της γνώσης.

Πόσο εξαρτημένη είναι η παρούσα ψυχιατρική πραγματικότητα από τα Ευρωπαϊκά κονδύλια?

Η αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων είναι κατ’ αρχήν θέμα εθνικό. Όμως επειδή η Ε.Ε. πρέπει να εξασφαλίζει μια ποιότητα ζωής για τους πολίτες των κρατών μελών της συμπεριλαμβάνοντας και τις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού, ασφαλώς τα Ευρωπαϊκά κονδύλια είναι βοηθητικά και χρήσιμα.

Ρεπορτάζ για την πορεία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης

H "TV Χωρίς Σύνορα" (http://www.tvxs.gr/) ειναι μια διαδραστική Web TV (ένα κανάλι δηλαδή που εκπέμπει video και κείμενο μέσω internet) του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου. (Δ. Αρεοπαγίτου 3, 117 42, Αθήνα - Τηλ. 210-9211195).

Δείτε ένα ρεπορτάζ για την πορεία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.

http://www.tvxs.gr/v2076

Ημεριδα Σαββατου 6/12/08

H κα Στρούμπου παρακινεί τα μέλη του ΣΟΨΥ Αθήνας να συμμετάσχουν στις εκλογές για εκπροσώπους ΠΟΣΟΨΥ και ΕΣΑμεΑ.

Στην Ψυχική Υγεία δεν επενδύουμε στην σιωπή

Σπάζοντας τη σιωπή

Προτεραιότητες των οικογενειών
Για τη φροντίδα των ασθενών
Ι δ ι α ί τ ε ρ α κατά το πρώτο επεισόδιο

(Έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τη EUFAMI με τη συμμετοχή των χωρών Σκωτίας, Ιρλανδίας, Αυστρίας, Ισπανίας, Σουηδίας)

1) Συμβουλές με ποιο τρόπο να χειρίζονται ειδικά προβλήματα.

2) Να δίδεται βοήθεια στον ασθενή να διατηρήσει ή να επανακτήσει την κοινωνική του λειτουργικότητα. Βοήθεια στον ασθενή και τους φροντιστές να αναγνωρίσουν δυνατότητες και περιορισμούς για μελλοντική κοινωνική λειτουργικότητα.

3) Βοήθεια προς τον ασθενή να επανακτήσει δομή και καθημερινότητα.

4) Να δίνονται πληροφορίες από τους επαγγελματίες. Λεπτομερείς, ακριβείς για τη διάγνωση και κλινική πορεία.

5) Άμεση βοήθεια, κατά προτίμηση στο περιβάλλον του ασθενούς από ψυχίατρο ή εξωνοσοκομειακή ομάδα.

6) Βοήθεια προς τον ασθενή με φυσικά προβλήματα υγείας.

7) Πρακτική βοήθεια από τους επαγγελματίες για στέγαση.

8) Συνέχεια της φροντίδας από την ίδια υπηρεσία.

9) Συμβουλευτική από το επαγγελματικό προσωπικό για υποστήριξη των ασθενών και των συγγενών.

10) Εισαγωγή σε νοσοκομείο ή κλινική με βραχεία περίοδο αναμονής.

11) Ακούσια βοήθεια, αν είναι αναγκαία με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

12) Επαγγελματίες που λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τα σήματα κινδύνου που αναφέρονται από τους συγγενείς.

13) Ταχεία έναρξη φαρμακευτικής αγωγής με λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες και τη μικρότερη κατά το δυνατόν δόση.

14) Στάση των επαγγελματιών προς τον ασθενή, να τον ακούν και να είναι σαφείς.

15) Βοήθεια και πληροφόρηση από γνωριμίες με χρήστες άλλων υπηρεσιών.

Η καθυστέρηση της διάγνωσης και αντιμετώπισης οδηγεί τους πάσχοντες στην περιθωριοποίηση

Με τους πιο μέτριους υπολογισμούς στη χώρα μας 200.000 άνθρωποι υποφέρουν από μια σοβαρή ψυχική νόσο.
Λόγω της έλλειψης ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης, της έλλειψης κατάλληλου δικτύου υπηρεσιών, των έντονων προκαταλήψεων και του στιγματισμού που συνοδεύουν την ψυχική νόσο το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται έγκαιρα, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντική πρόοδος στον τομέα. Η καθυστέρηση της διάγνωσης και αντιμετώπισης οδηγεί τους πάσχοντες στην περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Επιπροσθέτως, οι οικογένειες εγκλωβίζονται στο ρόλο του «παράλληλου ασθενή» γιατί χωρίς υποστήριξη ηθική καθώς και οικονομική βιώνουν απομονωμένες την επιβάρυνση της ψυχικής ασθένειας.
Οι ανάγκες των οικογενειών, παρά το γεγονός ότι είναι ανεπισήμως γνωστές από χρόνια σήμερα έχουν γίνει πιο συγκεκριμένες από Ευρωπαϊκές έρευνες σύμφωνα με τις οποίες:

1) Τα άτομα με σοβαρή ψυχική νόσο ζουν με την οικογένειά τους σε ποσοστό 21-84%, κυμαινόμενο ανά χώρα.
2) Οι φροντιστές τους είναι κυρίως γονείς ηλικίας 51-70 ετών, με το 70% να είναι μητέρες (σχέδιο 1).
3) Ο χρόνος της φροντίδας κυμαίνεται από 55-61 ώρες εβδομαδιαίως.
4) Το ½ δε των Ευρωπαίων πολιτών δηλώνουν ότι η οικονομική επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη για να μπορούν να την αντιμετωπίσουν.

Επειδή οι κοινωνίες δεν οπισθοδρομούν θεωρούμε κατ’ αρχήν ότι η από-ιδρυματοποίηση αποτελεί μονόδρομο.

Εκπροσωπώντας τις οικογένειες που βιώνουν την ψυχική νόσο σε ένα συγγενή τους ζητούμε:

1) Τη συνεχή προσπάθεια για καταπολέμηση της άγνοιας που οδηγεί στις προκαταλήψεις και το στιγματισμό πασχόντων και οικογενειών.

2) Στην ανάπτυξη Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας κοντά στον τόπο κατοικίας των πολιτών, που θα εξασφαλίζει έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση με σύγχρονους τρόπους, υποστήριξη και ψυχο-εκπαίδευση πασχόντων και οικογενειών, αντιμετώπιση των κρίσεων με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

3) Κατ’ οίκον παρέμβαση και πρακτική βοήθεια για την οικογένεια, όπως και ευκαιρίες για ένα διάλειμμα για τους φροντιστές.

4) Οικονομική υποστήριξη ώστε να καλύπτεται το κόστος της θεραπείας και της καθημερινότητας.

5) Δυνατότητες για εκπαίδευση και επαγγελματική απασχόληση των πασχόντων, βασικό μέσο για την αυτοεκτίμηση και την κοινωνική τους ένταξη.

6) Πρόβλεψη για όταν οι γονείς θα έχουν φύγει από τη ζωή.

Εκ μέρους της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία καλούμε τις οικογένειες να σταματήσουν να επενδύουν «στη Σιωπή» αλλά να επενδύσουν «σε Δράση» ώστε να αφυπνιστεί η πολιτεία να δείξει ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Η Πρόεδρος

Δρ. Αλεξάνδρα Ασκούνη-Στρούμπου

Η Γενική Γραμματέας

Ελένη-Νίκη Νομίδου

Γνωριμία με την δράση της ΠΟΣΟΨΥ

Η Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ. ιδρύθηκε το 2002 – Τακτικά Μέλη της είναι ο ΣΟΨΥ και οι ΣΟΨΥ από άλλες πόλεις της Ελλάδος , όπως Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Ιωάννινα, Χαλκίδα, Πάτρα, Χανιά Κρήτης, Δήμου Κορυδαλλού και αρωγοί η ΕΔΡΑ και ο Σύλλογος Οικογενειών Κοζάνης. Αρχικά είχε έδρα στα γραφεία του ΣΟΨΥ στο Βύρωνα και από το 2007 οργανώθηκε και λειτουργεί σε γραφεία που της παραχωρήθηκαν από την ΕΣΑμεΑ στο νέο κτίριο της στην Ηλιούπολη.
Στα 6 χρόνια της λειτουργίας της έγιναν προσπάθειες για την προβολή του κινήματος των οικογενειών, ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστό, στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του ευρύτερου κοινού, των πολιτικών, των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, καθώς και του ευρύτερου αναπηρικού κινήματος σχετικά με τα θέματα ψυχικής υγείας. Στα πλαίσια αυτά οι προσπάθειες για καταπολέμηση του στίγματος και των διακρίσεων, καθώς και για ευνοϊκές αλλαγές του θεσμικού πλαισίου ήσαν στις προτεραιότητες της.

Πιο συγκεκριμένα:

- Κατ’ επανάληψη έγινε υποβολή γραπτών αιτημάτων θεσμικού χαρακτήρα προς τα Υπουργεία Υγείας, Απασχόλησης, Παιδείας, Οικονομίας, Ασφαλιστικά Ταμεία, κατ’ ευθείαν και μέσω της ΕΣΑμεΑ , καθώς και με προσωπικές συναντήσεις με αρμοδίους.

- Επεξεργασία νομοσχεδίων σχετικών με υγεία, ασφάλιση, εκπαίδευση, οικονομικά θέματα, σε συνεργασία με την ΕΣΑμεΑ και υποβολή προτάσεων.

- Συνεργασία γενικότερα με την ΕΣΑμεΑ, συμμετοχή σε ημερίδες με ομιλίες της Προέδρου και συμμετοχή της Προέδρου στα Γενικά Συμβούλια της ΕΣΑμεΑ , τα οποία πραγματοποιούνται σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος.

- Εκτύπωση ενημερωτικού φυλλαδίου για την Ομοσπονδία και «Οδηγού για την υποστήριξη των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχική Νόσο».

- Δημοσίευση άρθρων της Προέδρου και άλλων μελών του Συμβουλίου στα περιοδικά που εκδίδονται από τους Συλλόγους: «Μηνύματα», «Υποστήριξη», «ΜΑΖΙ», καθώς και συνεντεύξεις της Προέδρου στον ημερήσιο τύπο. Συνέντευξη στο περιοδικό της ΕΣΑμεΑ

«Θέματα Αναπηρίας», «Η ψυχική αναπηρία ως κοινωνικό ζήτημα».

- Συμμετοχή της Προέδρου σε 3 εκπομπές του EXTRA -3 καθώς και στη ΝΕΤ, εκπομπή «Υγεία για Όλους».
- Ομιλίες της Προέδρου της ΠΟΣΟΨΥ Αλ. Στρούμπου σε διάφορες εκδηλώσεις που συνδιοργάνωσε η ΠΟΣΟΨΥ με άλλους φορείς, καθώς και σε συνέδρια και ημερίδες άλλων φορέων ψυχικής υγείας.

Θέματα που ανέπτυξε η Αλ. Στρούμπου:

· Προαγωγή ψυχικής υγείας
· Οικογένεια και Ψυχική Υγεία: Σπάζοντας τη Σιωπή.
· Οικογένεια και Ψυχική Υγεία στην Ελλάδα σήμερα.
· Δικαιώματα και ψυχική υγεία.
· Η ζωή στην κοινότητα είναι στόχος εφικτός: εξερευνώντας καλύτερες πρακτικές.
· Το πρώτο επεισόδιο της ψύχωσης. Η εμπειρία των φροντιστών και των χρηστών των υπηρεσιών.
· Ψυχοεκπαίδευση οικογένειας – ασθενούς.
· Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στα Γενικά Νοσοκομεία. Η αρχή για μια ολιστική φροντίδα υγείας.
· Σύλλογοι οικογενειών – ο κάθε σύλλογος στη δική του μάχη και όλοι μαζί για τις κοινές ανάγκες και τους μελλοντικούς μας στόχους.
· Ψυχική υγεία σ’ ένα μεταβαλλόμενο κόσμο.
· Υπευθυνότητα και στήριξη από τις οικογένειες – κοινωνικό στίγμα.
· Τι περιμένουν οι οικογένειες από την Πολιτεία, την κοινωνία, τους επαγγελματίες, τον ελληνικό κλάδο της WAPR.
· Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχική νόσο.
· Η οικογένεια ως εταίρος στη θεραπεία και αποκατάσταση της ψυχικής διαταραχής.
· Η ανάπτυξη του κινήματος οικογενειών στην Ελλάδα – Η συμβολή του στην ψυχοκοινωνική αποκατάσταση.
- Οργάνωση και συμμετοχή σε εκδηλώσεις για την Ψυχική Υγεία.
· Συνδιοργάνωση εκδηλώσεων το 2006 στο Ινστιτούτο ΠΑΣΤΕΡ, το 2004 στο θέατρο ΜΕΣΑΛΑ, στο Δήμο Αλίμου, στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στις 24-5-08 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας 10 Οκτωβρίου τα έτη 2006, 2007 και 2008.
· Συμμετοχή με ομιλίες στα Πανελλήνια Συνέδρια Ψυχιατρικής ’06, ’07, ’08, στο 1ο Επιστ.Συνέδριο της Ψυχ. Κλινικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με θέμα «Εγκαιρη παρέμβαση στην Ψύχωση» ’07, στο 1ο Συνέδριο Ψυχιατρικής Ανατολικής Ευρώπης ’07- Θεσσαλονίκη, σε ημερίδες του Ελλ.Κλάδου της WAPR, του ΕΠΙΨΥ, της ΕΠΑΨΥ, του Παντείου Πανεπιστημίου, του Δικτύου «ΑΡΓΩΣ», σε Διημερίδες της Δ/νσης Ψυχ.Υγείας και Μονάδας Υποστήριξης - Παρακολούθηση ’06, ’07, σε ημερίδες των Ψυχιατρικών Νοσοκομείου Αττικής και Δρομοκαϊτείου, του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, στο 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τη «Διοίκηση, τα Οικονομικά και Πολιτική Υγείας» ’06, σε ημερίδες στις Σέρρες, Λαμία, Λάρισα, Χαλκίδα, Πάτρα, Καλαμάτα, Σπάρτη , στους Δήμους Αγίων Αναργύρων, Ιλίου, στους εργαζόμενους της Εταιρείας Astra Zeneca, στα πλαίσια του «Καραβανιού της Αλήθειας» στην Ξάνθη, στην Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη, Αρτα, Πρέβεζα, Ιωάννινα, Κέρκυρα, Διαμερίσματα του Δήμου Αθηναίων 1ο, 2ο , 4ο, 5ο. Ομιλία στο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο 2006.
· Συμμετοχή στα ετήσια συνέδρια της GAMIAN 2006, 2007, 2008.

Eκδήλωση 10ης Οκτώβρη στο Πάρκο Ελευθερίας

Στην εκδήλωση εορτασμού της παγκόσμια μέρας ψυχικής υγείας 2008 μίλησε ο πρόεδρος της ελληνικής ψυχιατρικής εταιρίας, το συντονισμό των ομιλιών έκανε η Αθηνά Καρατζογιάννη ως εκπρόσωπος της Δ.Υ.Ψ.Α. Εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας μίλησε ο υφυπουργός Υγείας , Γιώργος Κωνσταντόπουλος, ενώ από το ΠΑΣΟΚ ο κος Καρανίκας.

Υπήρξε συναυλία πριν κ μετά τις ομιλίες. Εργαζόμενοι στον χώρο της ψυχικής υγείας διαμαρτυρήθηκαν με πανό και πρόβαλαν τα αιτήματά τους.

Παρόν και ομιλήτρια στην εκδήλωση η πρόεδρος της Ομοσπονδίας μας κα Στρούμπου. Επίσης παρόντες μέλη του Δ.Σ. του ΣΟΨΥ (πρόεδρος κος Πέτρος Ανδρόνικος, αντιπρόεδρος κα Φανή Λώλη, Γραμματέας κα Έφη Βασιλάκου μέλος κος Βασίλειος Ξηρομερίτης). Παρόντες και με ενημερωτική παρέμβαση στο βήμα μέλη από την κίνηση αδερφών ατόμων με πρόβλημα ψυχικής υγείας.

Ενημερωτικό μήνυμα προέδρου ΠΟΣΟΨΥ: Ιούλιος 2008

Καλησπέρα σας,

Στις 17/06/2008 ειδοποιηθήκαμε από αρμόδιο της Βουλής των Ελλήνων να παραστούν εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας μας στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής της 19/06/2008 κατά την οποία θα συζητείτο η Έκθεση της «Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής» η οποία και ορίστηκε για τη μελέτη των ζητημάτων που απασχολούν τα άτομα με αναπηρία καθώς επίσης και τη διατύπωση προτάσεων για την αντιμετώπισή τους. Η έκθεση αυτή βρίσκεται στο τμήμα εντύπων της Βουλής και διατίθεται στους ενδιαφερόμενους. Οι προτάσεις της Επιτροπής δεν υπεισέρχονται σε εκείνα τα πολύ συγκεκριμένα θέματα που μας απασχολούν αλλά σε γενικότερα ζητήματα τα οποία όμως είναι πολύ σημαντικά και θέτουν τις βάσεις για μια πιο ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Θα αναφερθώ ενδεικτικά στις προτάσεις για:

• Τη σύσταση Ε ι δ ι κ ή ς Μ ό ν ι μ η ς Ε π ι τ ρ ο π ή ς στη Βουλή για τα θέματα αναπηρίας.


• Την κωδικοποίηση της υφιστάμενης νομοθεσίας.


• Την απασχόληση, με τη θέσπιση πιο ισχυρών κινήτρων για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που θα στοχεύει στην πρόσληψη εργαζομένων με αναπηρία και την αναθεώρηση του ν.2643/98 για τις προσλήψεις των ΑμεΑ προς τηνκατεύθυνση του διαχωρισμού σε σχέση με άλλες προστατευόμενες ομάδες (πολύτεκνοι κλπ.).


• Την κάρτα αναπηρίας.


• Την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης κα.

Τη συνεδρίαση της 19/06/2008 παρακολούθησαν εκπρόσωποι Ομοσπονδιών και της «Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία»-ΕΣΑμεΑ.

Οι Βουλευτές-Ομιλητές τοποθετήθηκαν θετικά επί των προτάσεων της Επιτροπής αλλά αναφέρθηκαν και ενδελεχώς στο κρίσιμο ζήτημα της απασχόλησης, της εκπαίδευσης, τα χαμηλά επιδόματα της Πρόνοιας, την ψυχιατρική μεταρρύθμιση, όπως επίσης και την υποστήριξη των οικογενειών που φροντίζουν άτομα με αναπηρία.
Σε ότι αφορά τα ζητήματα της Ψυχικής Υγείας ήταν εμφανής ο απόηχος της κινητοποίησης της 24ης Μαϊου του 2008 για την Ψυχική Υγεία και από την προβολή στον ημερήσιο τύπο των πολύπλοκων αναγκών του πιο ευαίσθητου τμήματος της κοινωνίας μας και από την ανάγκη για ουσιαστική και αξιοπρεπή αντιμετώπιση των προαναφερθέντων ζητημάτων.
Δεν επιθυμούμε να υποσκελίσουμε τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει και στη χώρα μας στον τομέα της Ψυχικής Υγείας από το κράτος, τους εργαζόμενους, τους συλλόγους, τους εθελοντές, τον κάθε πάσχοντα στην προσωπική του πορεία, τους γονείς, τα αδέλφια, τους φίλους, όμως είναι ανάγκη να προχωρούμε με σταθερά βήματα χωρίς οπισθοδρομήσεις.

Είναι ανάγκη:

1. Να προχωρήσει η ανάπτυξη Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην κοινότητα, προσιτών στον πάσχοντα και την οικογένειά του με κατ' οίκον παρεμβάσεις όπου αυτό είναι αναγκαίο, μέσα από ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης.


2. Κίνητρα για το επιστημονικό προσωπικό ώστε να στελεχωθούν οι υπηρεσίες της επαρχίας.


3. Οικονομική υποστήριξη της οικογένειας και ανάπτυξη των προγραμμάτων ψυχοεκπαίδευσης οικογένειας-πάσχοντα.


4. Μη διακοπή του προνοιακού επιδόματος στην περίπτωση εργασίας.


5. Έμφαση στην εκπαίδευση-απασχόληση.


6. Άρση των αδικιών της νομοθεσίας σε ότι αφορά στα άτομα με ψυχική νόσο.


7. Αντιμετώπιση του θέματος της ακούσιας νοσηλείας, όταν αυτή είναι αναγκαία, με σύγχρονους τρόπους που να αναδεικνύουν ευαισθησία και ανθρώπινη μεταχείριση.
   Για όλα τα προειρημένα έχουμε απευθυνθεί κατ' επανάληψη στα αρμόδια Υπουργεία αλλά δυστυχώς χωρίς να λάβουμε κάποια απάντηση έστω και αρνητική. Ορμώμενοι από αυτό το βήμα ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή των Βουλευτών που εκπροσωπούν τον Ελληνικό λαό ούτως ώστε να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ψυχική Υγεία, ένα πολυσύνθετο κοινωνικό ζήτημα που επηρεάζει ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού μας.
   Εύχομαι καλές διακοπές με θετική διάθεση και το Σεπτέμβριο πάλι στον αγώνα για να συνεχίσουμε να φυλάμε «Θερμοπύλες».

Αλεξάνδρα Ασκούνη-Στρούμπου

Νέα - Εκδηλώσεις: Τρίτη 1 Ιουλίου 2008

1) Πρωτοβουλία σύστασης του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Περιορισμένης Ευθύνης (ΚΟΙΣΠΕ) στα Βόρεια Προάστια Αττικής (5^ος Ψυχιατρικός Τομέας)

Η ιδρυτική Γενική Συνέλευση του ΚΟΙΣΠΕ θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 1 Ιουλίου 2008 και ώρα 10.00 στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού στο Μαρούσι

(Βας. Σοφίας 85, έναντι Δημοτικής Ολυμπιακής Πινακοθήκης)

Από την : http://www.epapsy.gr/

2) Ημερίδα στο ΕΠΙΨΥ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) με θέμα: "Ψυχική Ασθένεια και Εργασία. Περιορισμοί Δυνατότητες και Προοπτικές" την Τρίτη 1 Ιουλίου 2008 από τις 09:00 έως 15:00

Διεύθυνση : Σωρανού του Εφεσίου 2 TK 115 27 Παπάγου.

Επιτυχημένη η εκδήλωση του Δήμου Βύρωνα

Επιγραμματικά:

Στην κατάμεστη δημοτική αίθουσα η κεντρική ομιλήτρια κα Οικονόμου ανέπτυξε το θέμα "σχιζοφρένεια: μύθοι και αλήθειες". Συντονιστής ο αντιδήμαρχος Βύρωνα.

Αίτημα της κας Στρούμπου προς το δήμο Βύρωνα να βοηθήσει οικονομικά τις οικογένειες των ψυχικά πασχόντων απαλλάσσοντας τις από τα δημοτικά τέλη.

Αίτημα της κας Οικονόμου για πιο στενή συνεργασία του Δήμου Βύρωνα με τον σύλλογο οικογενειών ΣΟΨΥ.
Ομιλητές ψυχικά πάσχοντες, γονείς και αδέρφια που με την παρουσία τους έδωσαν παρόν και διάθεση για διεκδίκηση.

Από την ομιλία της κας Στρούμπου στην εκδήλωση για την ψυχική υγεία της 24/05/08

Φίλες και φίλοι,

Καλημέρα σας, θα προσπαθήσω όσο μπορώ να είμαι σύντομη γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο.

Θα ξεκινήσω από κάτι. Ανέφερε ο κος Μεγαλοοικονόμου κάποιους αριθμούς.

Γύρω στους 5.000 ασθενείς, που είναι στα ψυχιατρεία ή σε ξενώνες, οικοτροφεία κλπ σίγουρα είναι και ένας αριθμός, που είναι σε ιδιωτικές κλινικές, γιατί πολλές φορές με έχουν πάρει τηλέφωνο αδέρφια «έχω τον αδερφό μου σε μια ιδιωτική κλινική…χρόνια…πώς θα μπορούσα να τον πάρω στο σπίτι ; και ίσως δεν έχουμε στοιχεία πόσος είναι αυτός ο αριθμός. Αν όμως λάβουμε υπόψη ότι μόνο για την σχιζοφρένια, η οποία θεωρείται η σοβαρότερη από τις ψυχικές νόσους, η συχνότητα είναι 1/100 του πληθυσμού και αν λάβουμε υπόψη και από τις άλλες που θεωρούνται ελαφρότερες (η διπολική, οι διαταραχές προσωπικότητας)

Και αυτές σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό επειδή δεν έχουν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, έχουν οδηγήσει σε περιθωριοποίηση πολλούς ανθρώπους.

Εγώ σας λέω με πρόχειρους υπολογισμούς ότι πρέπει να είναι 100.000 άνθρωποι που έχουν μια σοβαρή ψυχική νόσο.

Αν πούμε ότι οι 10.000 από αυτούς είναι σε κάποιες δομές, αυτό σημαίνει ότι οι άλλες 90.000 άνθρωποι ζουν με τις οικογένειές τους. Και πώς ζουν ? και πως παίρνουν βοήθεια εκεί ?

Υπήρξε μια κίνηση σε όλη την Ευρώπη από το 1963 στην Γαλλία που ιδρύθηκε ο πρώτος σύλλογος οικογενειών και βέβαια η μεγάλη ανάπτυξη υπήρξε στην Βρετανία με την ίδρυση της national schizophrenia fellowship και το κίνημα οικογενειών πήρε μεγάλη ανάπτυξη σε όλη την Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Αυστραλία, Καναδά και στην Ελλάδα άρχισε το 1993 με την ίδρυση του πρώτου συλλόγου στην Αθήνα, του ΣΟΨΥ (που εκπρόσωποί του είναι εδώ, σχεδόν όλο το Δ.Σ. η κα Λόλη, η οποία είναι αντιπρόεδρος και έχει δώσει την ζωή της στο σύλλογο, ο κος Ξηρομερίτης…) και στην συνέχεια δημιουργήθηκαν και άλλοι σύλλογοι σε άλλες επαρχιακές πόλεις οι οποίες έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα πολύ μεγάλο. Θα σημειώσω ένα παράδειγμα του συλλόγου που είναι στις Σέρρες, που είναι πρόεδρος η κα Νομίδου (της οποίας έχετε τους χαιρετισμούς, δεν μπόρεσε να έρθει) η οποία έκανε μια κίνηση με μια κινητή ομάδα, που ονόμασε Καραβάνι της Αλήθειας και έχει κάνει ενημερωτικές ημερίδες σε 19 επαρχιακές πόλεις, έχει οργώσει όλη την Ελλάδα και σε πολλές συμμετείχα και εγώ.

Πόση σημασία έχει αυτή η δράση των συλλόγων:

Τι είναι αυτό που μας φέρνει πίσω στο θέμα της ψυχικής νόσου ?

Διότι είναι αλήθεια ότι έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος, υπάρχουν μέσα θεραπευτικά, εκτός από την βοήθεια που υπάρχει με τα φάρμακα η οποία δεν είναι η μόνη. Ξέρουμε σήμερα την ψυχοθεραπεία τις μεθόδους ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, παρότι υπάρχει μια τεράστια πρόοδος δυστυχώς δεν επωφελούνται όλοι, επωφελείτε ένα πολύ μικρό ποσοστό, από τους ανθρώπους που πάσχουν από ψυχική νόσο. Και αυτό γιατί υπάρχουν οι προκαταλήψεις και το στίγμα, υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης στην κοινή γνώμη, υπάρχει μια άγνοια και ένα σκοτάδι, το κοινό όταν ακούει ψυχική νόσο τρομάζει, νομίζει ότι είναι κάτι αθεράπευτο, κάτι πολύ σοβαρό, ακόμα σοβαρότερο και από τον καρκίνο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχει δίκτυο υπηρεσιών σε όλη την χώρα, υπηρεσιών που είναι κοντά στον άνθρωπο, στην κοινότητα, και ένας άλλος σοβαρός λόγος που δεν αντιμετωπίζεται εγκαίρως η ψυχική νόσος, γιατί δεν υπάρχει δίκτυο υπηρεσιών, δεν δίνονται από την πολιτεία οι πόροι που αναλογούν για την ψυχική υγεία, εδώ υπάρχει και ένα έλλειμμα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των πολιτικών, δηλαδή υπάρχουν πολιτικοί που έχουν θέσεις και αποφασίζουν για αυτά τα ζητήματα αλλά χωρίς γνώση και χωρίς ενημέρωση.

Έτσι λοιπόν ενώ, δεν υπάρχει αυτό το αναγκαίο της έγκαιρης διάγνωσης, και έγκαιρης αντιμετώπισης, της ψυχικής νόσου, παράλληλα η οικογένεια απληροφόρητη, μπαίνει σε ένα κύκλωμα αυτού του παράλληλου ασθενή διότι δεν έχει τις στοιχειώδεις γνώσεις, πώς να αντιμετωπίσει και πώς να βοηθήσει τον άνθρωπό της, και με το κίνημα οικογενειών που δημιουργείται αρχίζουν αυτές οι ανάγκες των οικογενειών να βγαίνουν στην επιφάνεια.

Οι σύλλογοι όπως σας είπα έχουν μια πολύ μεγάλη δραστηριότητα: Εκδίδουν περιοδικά, κάνουν ημερίδες, οργανώνουν ομάδες ψυχοεκπαίδευσης, ομάδες υποστήριξης των οικογενειών, και όλα αυτά έχουν βοηθήσει πάρα πολύ τις οικογένειες πρώτα-πρώτα και οι ίδιες να βγουν μέσα από το στίγμα που έχουν αυτοστιγματιστεί και από την άγνοια και πλέον νομίζω οι σύλλογοι έχουν παίξει ένα πολύ σημαντικό βαθμό στην διάχυση της πληροφόρησης η οποία πλέον γίνεται από τις ίδιες τις οικογένειες σε συνεργασία βέβαια και με τους επαγγελματίες.
Θα ήθελα να αναφέρω μερικά νούμερα που από εδώ φαίνονται ποιες είναι οι ανάγκες αυτών των οικογενειών, που έχουν γίνει από ευρωπαϊκές έρευνες.

Τα άτομα με σοβαρή ψυχική νόσο ζουν στην οικογένειά τους σε ποσοστό από 21 % έως 84 % (εμείς σίγουρα είμαστε στα πιο υψηλά ποσοστά )

Οι φροντιστές τους (αυτοί που τους φροντίζουν) είναι άτομα ηλικίας 51-70 ετών και το 70% είναι μητέρες.

Ο χρόνος που αφιερώνεται στην εβδομαδιαία φροντίδα κυμαίνεται από 55 έως 61 ώρες. Δηλαδή ένα ωράριο ενός σκληρά εργαζόμενου.

Το ½ των ευρωπαίων πολιτών δηλώνει ότι η οικονομική επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη για να αντέξουν να την αντιμετωπίσουν.

Να πω λίγα πράγματα σαν κίνημα οικογενειών τι θα θέλαμε να ζητήσουμε :

Μια συνεχή προσπάθεια για τον αποστιγματισμό της ψυχικής νόσου, η οποία μπορεί να γίνεται από τους συλλόγους των οικογενειών των χρηστών και εδώ να βοηθήσουν και οι επαγγελματίες.

Νομίζω ότι η λύση για την ψυχική υγεία είναι η ανάπτυξη αυτών που λέμε ενός δικτύου υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην κοινότητα. Δηλαδή εκεί κοντά που ζει ο άνθρωπος. Δεν θα πρέπει να υποβαθμίζουμε αυτά που έχουν γίνει σε άλλες χώρες. Η κατοίκον παρέμβαση και η βοήθεια του ασθενή στο σπίτι έχει πλέον καθιερωθεί στις προηγμένες χώρες. Χθες άκουγα μια ομιλία και έλεγε πως όταν υπάρχει ανάγκη πάνε μέχρι 3 φορές την ημέρα στο σπίτι του ασθενή. Αυτό δίνει λύση στην μείωση των εισαγωγών στα νοσοκομεία. Και στην μείωση της ανάγκης για νοσοκομειακά κρεβάτια. Ο ασθενής πλέον βοηθιέται στο σπίτι.

Η κατοίκον παρέμβαση είναι ένα αίτημα των οικογενειών πολύ σημαντικό και νομίζω ότι δίνει λύση στο πρόβλημα της αντιμετώπισης.

Οι οικογένειες είναι οι γονείς ηλικιωμένοι, άλλοι έχουν χρόνια νοσήματα, αντιμετωπίζουν το φάσμα, τι θα γίνουν τα παιδιά μας όταν εμείς φύγουμε από την ζωή και αυτό πρέπει να μελετηθεί και να αντιμετωπιστεί σοβαρά.

Φυσικά ο άνθρωπος παίρνει υπόσταση και από την επαγγελματική απασχόληση τα οποία πρέπει σοβαρά να αντιμετωπιστούν σε αυτά τα προγράμματα.

Και φυσικά η οικογένεια θέλει στήριξη και συναισθηματική και οικονομική.

Ζούμε σε μια κοινωνία που τίποτα δεν χαρίζεται. Και για αυτό καλούμε τις οικογένειες να σταματήσουν πια να επενδύουν στην σιωπή αλλά να επενδύσουν σε δράση, ώστε κάποια στιγμή να αφυπνιστεί και η πολιτεία και να κάνει αυτά που πρέπει για μια ομάδα ανθρώπων που δικαιούνται μια καλύτερη αντιμετώπιση και μεταχείριση.

Ευχαριστώ πολύ

Την εκδήλωση ακολούθησε πορεία στο κέντρο της Αθήνας και επίδοση αιτημάτων στον πρόεδρο της Βουλής.

Από την ομιλία της προέδρου της Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ. στη Τεχνόπολη

"Εκ μέρους των οικογενειών που έχουμε καταφέρει να γίνει μια ομοσπονδία ώστε να είναι πιο μαζικό το κίνημα, έχω παρακολουθήσει και άλλη φορά και συμμετάσχει στο Καραβάνι…(φτάσαμε μέχρι την Αδριανούπολη της Τουρκίας!)

Νομίζω είναι κάτι πολύ σημαντικό αυτό.
Σκέπτομαι ότι πριν από το 1993, κάποιοι ευαίσθητοι και φωτισμένοι ψυχίατροι μεταξύ των οποίων ο κος Μαδιανός, η κα Οικονόμου και άλλοι προσπάθησαν ακολουθώντας το ρεύμα που υπήρχε στην Ευρώπη να αλλάξουν κάποια πράγματα στο τοπίο της ψυχιατρικής. Και πράγματι έχουν γίνει προσπάθειες και έχουν αλλάξει πράγματα. Δεν είμαστε στην κατάσταση της δεκαετίας του 1980.
Το σημαντικό είναι από το 1993 και μετά που ιδρύθηκε ο πρώτος σύλλογος οικογενειών τώρα υπάρχουν πολλοί σύλλογοι οικογενειών, υπάρχει ένα κίνημα από τα αδέρφια, που είναι παράλληλο, από τους ίδιους τους ανθρώπους που έχουν βιώσει το ζήτημα της ψυχικής ασθένειας.
Μέχρι το 1993, γενικώς αποφάσιζαν άλλοι για εμάς και χωρίς εμάς. Τώρα διεκδικούμε μια θέση στο τραπέζι. Να μην αποφασίζουν ερήμην μας.
Εύχομαι με αυτήν την προσπάθεια και με όλες που γίνονται, με τις όποιες δυνάμεις διαθέτουμε να μεταφέρουμε κάποια μηνύματα, λίγο να διαταράσσουν τα υπουργικά «κάστρα», να ευαισθητοποιήσουμε και ίσως να διαπαιδαγωγήσουμε. Αυτό που είπε ο κύριος Τσιπάς ότι ο γονιός δεν θέλει να βλέπονται στο βιβλιάριο γραμμένα (ψυχιατρικά) φάρμακα και προτιμά να τα πληρώνει από την τσέπη του, δεν είναι τυχαίο γιατί ξέρει ότι ζει σε μια κοινωνία άξενη.

Συνδιοργάνωση για την άρση του κοινωνικού αποκλεισμού : 4 ομιλίες σε 4 Δημοτικά Διαμερίσματα της Αθήνας στις 18, 19, 20 και 21 Μαρτίου 2008

Σας καλούμε να ενταχθείτε και εσείς στο "Καραβάνι της Αλήθειας". Η παρουσία σας θα αποτελέσει πηγή ελπίδας στο δύσκολο δρόμο του για την άρση του κοινωνικού αποκλεισμού, την καταπολέμηση του στίγματος και την αλλαγή αντίληψης έναντι της ψυχικής διαταραχής.

Οι ομιλητές είναι οι ίδιοι όλες τις μέρες, εκείνο που αλλάζει είναι η κεντρική εισήγηση. Όλες τις μέρες η διάρκεια της εκδήλωσης είναι από τις 17:00 έως τις 21:00.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος της ψυχικής υγείας αφορά πολλά υπουργεία τα οποία θα έπρεπε να συνεργάζονται - Προτάσεις σε Υπουργεία

Οι σοβαρές ψυχικές νόσοι που σε ένα σημαντικό ποσοστό έχουν σαν αποτέλεσμα ψυχιατρική αναπηρία πλήττουν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με σοβαρές επιπτώσεις στα ίδια τα άτομα που πάσχουν αλλά και στις οικογένειές τους που τα στηρίζουν.

Σήμερα υπάρχουν στοιχεία για το υψηλό οικονομικό κόστος της ψυχικής νόσου για την Ευρώπη που ανέρχεται σε 240 δις ευρώ ανά έτος ενώ το κοινωνικό κόστος δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί.

Σοβαρά ελλείμματα στον τομέα είναι:

• Η μη έγκαιρη διάγνωση και μη έγκαιρη αντιμετώπιση που θα ελάττωνε σε μεγάλο βαθμό την περιθωριοποίηση των ατόμων με ψυχική νόσο.
• Η μη δυνατότητα ένταξής τους στην απασχόληση σε μεγάλο ποσοστό λόγω της μη κατάλληλης προετοιμασίας τους και επαγγελματικής κατάρτισης και λόγω στίγματος και προκαταλήψεων.
• Η μη ουσιαστική οικονομική τους υποστήριξη.
• Η σχεδόν ανύπαρκτη υποστήριξη της οικογένειας που αποτελεί το κύριο στήριγμά τους, έχοντας ως αποτέλεσμα μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος για την οικογένεια.
• Η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι πολύπλοκη και ασφαλώς αφορά πολλά υπουργεία τα οποία θα έπρεπε να συνεργάζονται για την επίλυσή του.

Θα αναφερθούμε στα πιο σημαντικά σημεία ανά Υπουργείο.

1) Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Υπολογίζεται ότι μόνο το 25% των αναγκών της χώρας καλύπτεται σήμερα από Δημόσιες Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας και από Μ.Κ.Ο.

Κρίνεται αναγκαίο:

• Να γίνει σταδιακή αύξηση των Πρωτοβάθμιων Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας σε κοινοτικό επίπεδο όπως Κέντρα Ψυχικής Υγείας, Κέντρα Ημέρας με προγράμματα κατ’ οίκον παρέμβασης και επαγγελματικής κατάρτισης.
• Ευνόητο είναι ότι πρέπει να εξασφαλιστεί η καλή και απρόσκοπτη λειτουργία των ήδη λειτουργούντων ξενώνων, προστατευμένων διαμερισμάτων και οικοτροφείων.
• Να υλοποιηθεί η ουσιαστική τομεοποίηση.
• Να εφαρμοστεί η κάρτα αναπηρίας. Με την πρώτη αξιολόγηση να δίδεται το ποσοστό αναπηρίας για 5 χρόνια. Μετά την 5ετία να είναι στη διακριτική γνώμη της επιτροπής η χορήγηση ισόβιας αναπηρίας.
• Για την ακούσια νοσηλεία η οποία είναι απαράδεκτα υψηλή σήμερα να έχουν την αρμοδιότητα Υγειονομικές Υπηρεσίες (ΕΚΑΒ) με την υποστήριξη της αστυνομίας.
• Οι υπηρεσίες Πρόνοιας του Υπουργείου να έχουν αρμοδιότητα στα θέματα στέγασης.
• Να λειτουργήσουν ψυχιατρικές κλινικές σε όλα τα Γενικά Νοσοκομεία με το ανάλογο προσωπικό και να αναβαθμιστεί το επίπεδο των ήδη λειτουργούντων.
• Να αυξηθούν οι Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας για παιδιά και εφήβους.
• Να θεσμοθετηθούν τα προγράμματα ψυχοεκπαίδευσης οικογενειών και ασθενών και να επεκταθούν σε όλη τη χώρα.
• Να αυξηθεί ουσιαστικά το προνοιακό επίδομα το οποίο δεν θα πρέπει να διακόπτεται στην περίπτωση εργασίας, νοσηλείας ή διαβίωσης σε προστατευόμενο διαμέρισμα και να μην εξαρτάται από το εισόδημα της οικογένειας. Άμεση ενέργεια θα πρέπει να είναι η μη διακοπή του επιδόματος στην περίπτωση 4ωρης απασχόλησης.
• Να δοθεί επιπλέον επιχορήγηση στους συλλόγους-μέλη της Ομοσπονδίας για ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους όπως δείγματος χάριν ειδικές δράσεις κατά του στίγματος.
• Να καταρτιστεί επιτροπή από εκπροσώπους των επαγγελμάτων ψυχικής υγείας (καθηγητές ψυχιατρικής, ψυχολόγους κ.α.) καθώς και νομικούς, εκπροσώπους οικογενειών και ασθενών για προώθηση σύγχρονων νομοθεσιών για τον τομέα της ψυχικής υγείας.
• Να μελετηθεί η ένταξη υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Ψυχικής Υγείας στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ώστε να αποφεύγεται ο στιγματισμός.
  
  2) Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
• Να τροποποιηθεί ο Ν.3232/05 ώστε τα άτομα με ψυχιατρική αναπηρία 67% και άνω ανεξαρτήτως ηλικίας έναρξης της νόσου να δικαιούνται το σύνολο του ποσού της σύνταξης που πράγματι ελάμβανε ο θανών γονέας ή προκειμένου περί ασφαλισμένου, το ποσό που δικαιούνταν να λάβει ο θανών, εφόσον είναι τα μοναδικά δικαιούχα πρόσωπα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εργάζονται ή δεν ασκούν κάποιο επάγγελμα εκτός της εργασίας ή του επαγγέλματος που αφορά στην ψυχοκοινωνική τους αποκατάσταση ή να παίρνουν δική τους σύνταξη στο ύψος της εθνικής σύνταξης εφ’ όσον καθιερωθεί από το χρόνο πιστοποίησης της αναπηρίας.
• Σε περίπτωση δε που τυχόν παίρνουν σύνταξη από δική τους εργασία να έχουν το δικαίωμα επιλογής.
• Τα άτομα με ψυχική ασθένεια και αναπηρία 67% και άνω να δικαιούνται υγειονομικής περίθαλψης από τα αδέλφια τους ελλείψει γονέων ανεξαρτήτως εισοδήματος.
• Τα άτομα με ψυχική ασθένεια ( ανεξαρτήτως του ποσοστού αναπηρίας ) να δικαιούνται υγειονομικής περίθαλψης από τους γονείς τους στην περίπτωση που είναι άνεργοι ή υπάρχει περιστασιακή και όχι μόνιμη απασχόληση, μετά από γνωμάτευση ψυχιάτρου.
• Να μην έχουν καμιά συμμετοχή στις δαπάνες περίθαλψης εξαιτίας της νόσου τους δηλαδή όχι μόνο στα φάρμακα αλλά και στις λοιπές εξετάσεις.
• Το ποσοστό συμμετοχής στις δαπάνες περίθαλψης στις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές να γίνει από 10% στο 0%.
• Τα άτομα με ψυχικές νόσους ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα λόγω λήψης φαρμάκων, καπνίσματος, παχυσαρκίας και πρέπει να προβλέπεται ετήσιος προ-συμπτωματικός έλεγχος. Επίσης να προβλέπεται και προληπτική οδοντιατρική, με αγωγή υγείας.
• Τροποποίηση του Ν.2643 όσον αφορά τις προσλήψεις ώστε να αφορά μόνο άτομα με αναπηρία και αν είναι δυνατόν ξεχωριστό ποσοστό για τα άτομα με ψυχική αναπηρία.
• Να μην επιτρέπεται η απόλυση σε περίπτωση υποτροπής της νόσου τους αλλά να χορηγείται ειδική άδεια.
• Να καταργηθεί ο αναχρονιστικός και ρατσιστικός όρος της προϋπόθεσης της αγαμίας προκειμένου για τη μεταβίβαση του συνταξιοδοτικού δικαιώματος των γονέων στα τέκνα που πάσχουν από ψυχική αναπηρία.
  
  3)Υπουργείο Παιδείας
• Επειδή οι ψυχικές διαταραχές εμφανίζονται στο μεγαλύτερο ποσοστό στους εφήβους και νεαρούς ενήλικες είναι αναγκαίο στα σχολεία να υπάρχει σύμβουλος ψυχολόγος, στα Τ.Ε.Ι. και στα Πανεπιστήμια πολύ-επαγγελματική ομάδα ψυχικής υγείας ( ψυχίατρος, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός ) για διάγνωση- θεραπεία- στήριξη των σπουδαστών για συνέχιση των σπουδών τους.
• Εκπαιδευτικοί με ψυχική αναπηρία να μοριοδοτούνται σε εξετάσεις του Α.Σ.Ε.Π
• Να υπάρξουν ειδικές διατάξεις με εϋνοικότερους όρους για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Στα προγράμματα Αγωγής Υγείας να συμπεριληφθεί και η ενημέρωση για την ψυχική υγεία ως αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής υγείας του ατόμου.
  
  4)Εργαζόμενοι στο Δημόσιο και οργανισμούς ΟΠΑΔ
• Να ισχύσουν τα ίδια με το Υπουργείο Απασχόλησης.
  
  5)Υπουργείο ΕΣΔΔΑ
  Οι συμβασιούχοι με ψυχική αναπηρία να γίνονται αορίστου
  χρόνου.
  
  6)Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών
• Κάρτα απεριορίστων διαδρομών δωρεάν ανεξαρτήτως οικογενειακού εισοδήματος στις αστικές συγκοινωνίες.
• Σε όλα τα υπεραστικά μέσα τα άτομα με ψυχική αναπηρία 67% και άνω να έχουν έκπτωση 80%.
• Ειδική έκπτωση στα τιμολόγια του ΟΤΕ
  
  7)Υπουργείο Οικονομίας
• Η επιβάρυνση που προκαλεί η ψυχική νόσος είναι μεγάλη. Για τον παραπάνω λόγο προτείνεται η αύξηση του αφορολόγητου της φορολογίας οικογενειακού εισοδήματος στο ύψος των 5000 ευρώ για τις οικογένειες που φροντίζουν άτομα με ψυχική διαταραχή με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω ανεξαρτήτως συγκατοίκησης.
  
  8) Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού
• Επαναφορά της κάρτας πολιτισμού
• Δωρεάν είσοδος σε μουσεία, πινακοθήκες, πολιτιστικές εκδηλώσεις του ανωτέρου Υπουργείου, κοινωνικός τουρισμός, κινηματογράφοι, θέατρα, συναυλίες.
  
  9 ) Υπουργείο Δικαιοσύνης
• Να υπάρξει πρόσβαση της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου ΠΔΑΨΔ στα ψυχιατρικά τμήματα των φυλακών.
• Εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας που αφορά την ψυχική υγεία.
  
  Γενικές Προτάσεις:

Έχει γίνει σήμερα αποδεκτό ότι οποιοσδήποτε προγραμματισμός δε μπορεί να δίνει λύση στα προβλήματα αν στο σχεδιασμό δε συμμετέχουν και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι οι οποίοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις ανάγκες. Για το λόγο αυτό ζητούμε στους προγραμματισμούς είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο να συμμετέχουν εκπρόσωποι των οικογενειών και των ίδιων των ατόμων με ψυχική αναπηρία.

Όπως προαναφέρθηκε τα άτομα με ψυχική αναπηρία έχουν πολλαπλές ανάγκες που η αντιμετώπισή τους αφορά πολλά Υπουργεία. Όμως το Υπουργείο Υγείας αποτελεί τον κυριότερο φορέα που γνωρίζει σε βάθος τις ανάγκες.

Για ολιστική αντιμετώπιση τους προτείνουμε να συσταθεί μια επιτροπή από εκπροσώπους των κυριότερων εμπλεκομένων Υπουργείων σε επίπεδο αρμόδιων Διευθυντών, με Πρόεδρο πολιτικό πρόσωπο(Ειδική Γραμματέας) από το Υπουργείο Υγείας και συμμετοχή αρμόδιων από τον Ο.Α.Ε.Δ., την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το Συνήγορο του Πολίτη και οπωσδήποτε εκπρόσωπο της Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ. και των συλλόγων ατόμων με ψυχική αναπηρία. Στην επιτροπή μπορεί να συμμετέχει και ο βουλευτής Πρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για τα άτομα με αναπηρία και ο Πρόεδρος της «Ειδικής Επιτροπής για τον έλεγχο προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με ψυχικές διαταραχές».

Να επανασυσταθεί η Διακομματική Επιτροπή της Βουλής «Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, που απασχολούν τα άτομα με αναπηρία».

Καταλήγοντας, επιθυμούμε να υπενθυμίσουμε και να τονίσουμε ότι για το αγωνιώδες ερώτημα των γονέων «Τι θα γίνουν τα παιδιά μας όταν εμείς φύγουμε από τη ζωή;» από την πολιτεία δεν υπάρχει δυστυχώς απάντηση ούτε καν κάποιος στοιχειώδης σχεδιασμός.

Τα προαναφερθέντα ενεκρίθησαν ομόφωνα στη Γενική Συνέλευση της Ομοσπονδίας στις 11 Δεκεμβρίου 2007.

Ημερίδα του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής - Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στα Γενικά Νοσοκομεία – Η αρχή για μια ολιστική φροντίδα υγείας

Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στα Γενικά Νοσοκομεία – Η αρχή για μια ολιστική φροντίδα υγείας.

Από Δρ. Αλεξάνδρα Ασκούνη-Στρούμπου,
Παιδίατρο,
Πρόεδρο της Π.Ο.ΣΟ.Ψ.Υ.

Η σπουδαιότητα της Ψυχικής Υγείας για τον άνθρωπο και η ανάγκη για οικοδόμηση λύσεων έχει αναγνωρισθεί τόσο σε διεθνές όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αφού έχει δειχθεί ότι το 27% των Ευρωπαίων πολιτών μια φορά τουλάχιστον στη ζωή τους υπέφεραν από κακή ψυχική υγεία, ενώ σε 4 από τα 10 άτομα με αναπηρία αιτία είναι η ψυχική νόσος.
Η ψυχική υγεία του Ευρωπαϊκού πληθυσμού αποτελεί μέσο για την επίτευξη ορισμένων από τους στρατηγικούς πολιτικούς στόχους της ΕΚ για μια μακροπρόθεσμη ευημερία των πολιτών της βασισμένη στην κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη με τελικό σκοπό η ποιότητα ζωής των Ευρωπαίων πολιτών να αποκτήσει πρακτικά οφέλη.
Το πολύ σημαντικό θέμα της ψυχικής υγείας για τα άτομα και τις κοινωνίες απαιτεί σύνθετες ενέργειες που περιλαμβάνουν την πρόληψη, την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση, την ψυχοκοινωνική αποκατάσταση βάσει σχεδιασμού προτεραιοτήτων με άξονα πάντα 3 βασικές αρχές:


Δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις εξαιτίας της ψυχικής νόσου
Το άτομο με ψυχική νόσο δικαιούται να νοσηλεύεται και να θεραπεύεται μέσα στην κοινότητα που ζει.
Δικαιούται δε να θεραπεύεται με μεθόδους που δεν έρχονται σε σύγκρουση με τα Κυριαρχικά του Δικαιώματα

Η προαγωγή της κοινωνικής ένταξης των ατόμων με κακή ψυχική υγεία οφείλει να αποτελεί τον άμεσο και απώτερο στόχο μιας σύγχρονης αντιμετώπισης εμπνεόμενης από τα ανθρωπιστικά ιδεώδη αλλά και στηριζόμενης σε υπάρχουσες νομικές δεσμεύσεις.
Τα άτομα με κακή ψυχική υγεία ή αναπηρία έρχονται αντιμέτωπα με το φόβο και τις προκαταλήψεις των άλλων, συχνά λόγω εσφαλμένων αντιλήψεων για την κακή ψυχική υγεία. Ο στιγματισμός αυξάνει την προσωπική οδύνη, τον κοινωνικό αποκλεισμό και μπορεί να εμποδίσει την πρόσβαση στη στέγαση και την απασχόληση. Ενδέχεται ακόμα να αποτρέψει τα άτομα από την αναζήτηση βοήθειας λόγω του φόβου του στίγματος.
Οι προσπάθειες για αλλαγή αυτής της νοοτροπίας του κοινού, των διαφόρων υπηρεσιών, των κυβερνήσεων αλλά και των επαγγελματιών υγείας εν γένει είναι δυνατόν να αποδώσουν αν δράσουμε οργανωμένα και σε όλα τα επίπεδα, όπου καλλιεργείται η τακτική των διακρίσεων.
Η αποϊδρυματοποίηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και η ίδρυση υπηρεσιών στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και των γενικών νοσοκομείων σύμφωνα με τις ανάγκες ασθενών και οικογενειών μπορούν να αποτελέσουν μια καλή αρχή για την υποστήριξη της κοινωνικής ένταξης.
Τα μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία ή τα άσυλα όχι μόνο συμβάλλουν και διαιωνίζουν το στιγματισμό αλλά αποτελούν και χώρους κακοποίησης των ατόμων με ψυχική νόσο.
Οι περισσότερες προηγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας απομακρύνονται από την παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας μέσω μεγάλων ψυχιατρικών ιδρυμάτων και ο προσανατολισμός τους είναι σε υπηρεσίες σε κοινοτικό επίπεδο, στρατηγική που και η Ελλάδα έχει ακολουθήσει αλλά όχι με τους επιθυμητούς ρυθμούς.
Η ίδρυση ψυχιατρικών τμημάτων στα γενικά νοσοκομεία έχει ιστορία 30 ετών στη χώρα μας με πρώτη την ίδρυση για πρώτη φορά στην Ελλάδα πλήρους Ψυχιατρικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης από το καθηγητή Ψυχιατρικής κ. Χαράλαμπο Ιεροδιακόνου.
Ακολούθησαν και άλλες εμπειρίες ενσωμάτωσης υπηρεσιών ψυχικής υγείας με την ίδρυση ψυχιατρικών κλινικών σε πολλά γενικά νοσοκομεία της χώρας με το έργο τους να συμπληρώνεται από τη λειτουργία εξωτερικών ιατρείων, ανάπτυξη Μονάδων Ημερήσιας Νοσηλείας, αντιμετώπιση επειγόντων, υπηρεσία επανερχομένων για συνέχιση της φροντίδας, κινητές μονάδες, κατ’ οίκον παρεμβάσεις κα.
Όλες αυτές οι εμπειρίες είναι γενικά θετικές, χωρίς βέβαια να υποτιμούνται οι στόχοι για περαιτέρω βελτίωσή τους και καλύτερη διασύνδεσή τους με τις άλλες υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας που λειτουργούν στη συγκεκριμένη κοινότητα.
Όμως η βάση της φιλοσοφίας ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι η απάντηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι 2 ξεχωριστά πράγματα, ψυχικές λειτουργίες που επιλαμβάνεται ο ψυχίατρος και σωματικές που αντιμετωπίζουν οι γιατροί άλλων ειδικοτήτων.
Η σύγχρονη αντίληψη για την συνεχή αλληλεπίδραση ψυχής και σώματος είναι μια αντίληψη που κρίνεται αναγκαίο να μεταδοθεί στους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων. Η Ιατρική με ανθρώπινο πρόσωπο θα πρέπει να είναι ψυχοσωματική στη θεώρησή της και η «ψυχοσωματική προσέγγιση» δηλώνει ότι οι ψυχικές και σωματικές εκδηλώσεις αποτελούν μια ενότητα στην ιατρική πράξη κάθε ειδικότητας. Έτσι κάθε παθολογική απόκλιση στο ανθρώπινο ον πρέπει να έχει μια ολιστική αντιμετώπιση.
Ειδικότερα για τη βοήθεια ενός ατόμου με ψυχική νόσο αλλά και για άλλες κατηγορίες ασθενειών η υπευθυνότητα να χειριστεί τις δυσκολίες του μπορεί να μοιράζονται μεταξύ διαφορετικών αρχών αλλά για το ίδιο το άτομο τα ιατρικά, κοινωνικά και υπαρξιακά του προβλήματα αποτελούν ένα σύνολο και όλα τα υποστηρικτικά μέτρα θα πρέπει να βασίζονται σε μια ολιστική θεώρηση, εστιασμένη στη συνολική ζωή του ατόμου. Η συνεργασία δε μεταξύ των εμπλεκομένων θα πρέπει να συντονίζεται με ικανοποιητικό τρόπο.
Η λειτουργία του τμήματος εσωτερικών ασθενών στα Γενικά Νοσοκομεία δίνει απάντηση σε βασικά δικαιώματα των ατόμων με ψυχική νόσο όπως είναι:
v Το δικαίωμά τους να τους παρέχεται φροντίδα μέσα στην κοινότητα που ζούνε.
v Τα προβλήματα ψυχικής και σωματικής υγείας τους να αντιμετωπίζονται από ομάδα που η συνεργασία και ο συντονισμός θα είναι περισσότερο εφικτές και αποτελεσματικές εφ’ όσον στο ίδιο νοσοκομείο θα παρέχονται οι υπηρεσίες από γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων.
v Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί έμφαση στη σοβαρότητα των προβλημάτων σωματικής υγείας στα άτομα με ψυχική νόσο όπως είναι η αύξηση του βάρους, το μεταβολικό σύνδρομο κα. που ευνοούνται από το κάπνισμα, την έλλειψη άσκησης και τη χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε άτομα ευάλωτα για ανάπτυξη τέτοιων προβλημάτων.
v Σήμερα θεωρείται αναγκαίο παράλληλα με την ψυχιατρική να γίνεται και σωματική εξέταση και αξιολόγηση σειράς εργαστηριακών εξετάσεων που δείχνουν την ευαλωτότητα του ατόμου σε μια συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και αυτή η εξέταση θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κατ’ έτος.
v Έχει καλή τεκμηριωθεί ότι παρά τη μεγάλη αύξηση των γνώσεων για τις σοβαρές ψυχικές νόσους, όσον αφορά τη διάγνωση και θεραπεία, 60-65% από τους πάσχοντες δεν λαμβάνουν έγκαιρη διάγνωση και δεν επωφελούνται από τη θεραπεία με αποτέλεσμα η διαταραχή να γίνεται χρόνια με σοβαρές επιπτώσεις για τους ασθενείς, τις οικογένειές τους και την κοινωνία. Παρ’ ότι οι οικογένειες τις περισσότερες φορές αντιλαμβάνονται ότι οι άνθρωποί τους «δεν είναι όπως πρώτα» δεν ενθαρρύνονται ή μάλλον θα έλεγα αποθαρρύνονται από τους γιατρούς άλλων ειδικοτήτων, με τους οποίους έρχονται σε επαφή στο αίτημά τους να ζητήσουν βοήθεια από κάποιον ειδικό. Κι αυτό γιατί οι μη ειδικοί γιατροί έχουν πολύ λίγες γνώσεις για τις ψυχικές νόσους και πολλοί λόγω ειδικότητας έχουν απομακρυνθεί από την βιο-ψυχο-κοινωνική ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ατόμου ενώ άλλοι δεν παραπέμπουν εύκολα γιατί αισθάνονται ότι θίγεται η ιατρική τους ταυτότητα αν δεν αναλάβουν και την ψυχική πλευρά του ασθενούς τους. Εξ άλλου οι μη ψυχίατροι διατηρούν ατυχώς ως άνθρωποι τις ίδιες αντιστάσεις προς τον ψυχικά άρρωστο που διακατέχουν το μέσο άνθρωπο.
v Η συνύπαρξη στο ίδιο νοσοκομείο και οι ανάγκες του αρρώστου φέρνουν κοντά τους ψυχίατρους με τις άλλες ειδικότητες, γεγονός που έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα και για τις δύο πλευρές αλλά και αμβλύνει τις ποικίλες αντιθέσεις που συνήθως υποβόσκουν. Πάντως όσο πιο ώριμη είναι η προσωπικότητα του ψυχίατρου, πολύπλευρη και ανεκτική, τόσο οι σχέσεις εξελίσσονται πιο ομαλά. Θεωρείται βέβαια πιο αποδοτικό ο ψυχίατρος να προάγει την επαφή με τους «συνεργάσιμους» γιατρούς οι οποίοι θα αποτελέσουν και τους «πρεσβευτές» ώστε να ανοιχθεί ο δρόμος για μια πληρέστερη συνεργασία.
Τελειώνοντας θα ήθελα να συνοψίσω ότι η παροχή φροντίδας των ατόμων με ψυχική νόσο στα γενικά νοσοκομεία:
1. Αποτελεί βασικό δικαίωμά τους.
2. Προάγει την κοινωνική τους ένταξη γιατί δεν ξεχωρίζει την ψυχική αρρώστια από τις σωματικές, τους δίνεται δε η ευκαιρία να έλθουν σε επαφή με άλλους ασθενείς και επισκέπτες στους διαδρόμους και στους χώρους αναψυχής κάτι που αποστιγματοποιεί την ψυχική νόσο.
3. Υπογραμμίζει την υπόσταση της ψυχιατρικής ως ισότιμης με τις άλλες ιατρικές ειδικότητες.
4. Ευνοεί την επαφή των άλλων γιατρών και γενικών επαγγελματιών υγείας με τον ψυχίατρο, προάγει τη συνεργασία και διαλύει προκαταλήψεις.
5. Προάγει τη συναίσθηση σε όλους τους γιατρούς της συνεχούς αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα έτσι ώστε να αντιμετωπίζουν τον άρρωστο ολοκληρωμένα και να ενεργούν συνθετικά. Προάγει την αντίληψη της ουσιαστικής αλληλουχίας και αλληλεξάρτησης ανάμεσα σε όλα τα φαινόμενα: φυσικά, βιολογικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και πολιτιστικά.
Δυστυχώς στη χώρα μας ενώ έγινε μια ικανοποιητική αρχή στον τομέα αυτό, η προσπάθεια φαίνεται να έχει ανασταλεί και έτσι μόνο σε 7 νοσοκομεία του Ν. Αττικής λειτουργούν ψυχιατρικά τμήματα με εσωτερικούς ασθενείς και 15 στην υπόλοιπη επικράτεια. Το λυπηρό δε είναι ότι σε κάποια νοσοκομεία όπως αυτό της Ρόδου ενώ έχει προσληφθεί το προσωπικό, η ψυχιατρική κλινική δεν λειτουργεί.

Η ομιλία αυτή έγινε σε Επιστημονική Ημερίδα του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής στις 27 Ιουνίου 2007 με θέμα:

«Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και Γενικό Νοσοκομείο»

Εκδηλώσεις για την Ψυχική Υγεία:

1) Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2007

Ημερίδα του Ελληνικού κλάδου της Παγκόσμιας Eταιρείας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (WARP) με θέμα:
"Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση με το βλέμμα στο μέλλον ή στα αδιέξοδα ;"
Ώρα: 9:00 - 13:30 στο αμφιθέατρο του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (πιέστε εδώ για να δείτε πως μπορείτε να πάτε στο ΕΠΙΨΥ, στην Δ/νση : Σωρανού του Εφεσίου 2 - Τηλ:210 6170803-5)

2) Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 11:00 με 14:00. Εκδήλωση Ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης προκειμένου να αλλάξει η στάση της κοινωνίας απέναντι στην ψυχική νόσο. Η εκδήλωση θα γίνει στην Πλατεία Κλαυθμώνος με αντικείμενο την στήριξη των ψυχικά ασθενών. Συνδιοργανωτές: Ελληνικός κλάδος της Παγκόσμιας Eταιρείας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, Π.Ο.Σ.Ο.Ψ.Υ και του συλλόγου Δ.Υ.Ψ.Α. (Δικαιώματα και υποχρεώσεις Ψυχικά Ασθενών) και υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

3) Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου, 17.30-19.30 - Άλιμος«Καλύτερη ψυχική υγεία - ενημέρωση και γνώση».

Συνδιοργάνωση: Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία, Ελληνικός Κλάδος της WARP και Διεύθυνση Κοινωνικής Αντίληψης Δήμου Αλίμου. Χαιρετισμός Δημάρχου κ. Θ. Ορφανού και Αντιδημάρχου κ. Α. Κονδύλη.
Πληροφορίες: Γραμματεία Δημοτικών Ιατρείων Αλίμου,Λεωφ. Καλαμακίου 72 & Ερεχθείου 31 (Β΄ όροφος),τηλ.: 210 98 86 947

Στρογγυλό τραπέζι με συντονίστρια την κα Μ. Οικονόμου-Λαλιώτη και εισαγωγή της κας Α. Αγαπητού, Ψυχολόγου, προϊσταμένη Κοινωνικής Μέριμνας και Υγείας Δήμου Αλίμου.Εισηγητές θα είναι οι Δ. Γεωργιάδης, Παιδοψυχίατρος, Διευθυντής ΕΣΥ, Πρόεδρος παιδοψυχιατρικής εταιρείας Ελλάδος, η κα Α. Καρατζογιάννη, Δημοσιογράφος, εκπρόσωπος ΔΥΨΑ (Δικαιώματα - Υποχρεώσεις Ψυχικά Ασθενών). ο κος Χ. Ιστίκογλου, Ψυχίατρος, Eπιμελητής Α’ Ασκληπιείου Βούλας, η κα Ε. Ζερβάκη-Σμυρναίου, Κοινωνική λειτουργός, μέλος Δ.Σ. του ΣΟΨΥ (πανελλήνιος Σύλλογος Οικογενειών για την Ψυχική Υγεία).
Περισσότερες πληροφορίες στην Γραμματεία Δημοτικών Ιατρείων Αλίμου,Λεωφ. Καλαμακίου 72 & Ερεχθείου 31 (Β΄ όροφος),τηλ.: 210 98 86 947 , 210 98 86 950

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας - Ψυχική Υγεία σ’ ένα μεταβαλλόμενο κόσμο

10 Οκτωβρίου 2007

Από Δρ Α. Ασκούνη Στρούμπου

Παιδίατρο, Πρόεδρο της ΠΟΣΟΨΥ

Σε οποιοδήποτε χρόνο στην ανθρώπινη ιστορία εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν δοκιμασθεί από κάποια μορφή ψυχικής νόσου και πολλαπλάσιος αριθμός ατόμων γύρω απ’ αυτούς έχουν επηρεασθεί από τη νόσο.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη αύξηση της γνώσης για τις ψυχικές νόσους με μεγάλη βελτίωση στη διάγνωση και θεραπεία.

Αν και αποτελούν αρκετά συχνό πρόβλημα (27% των ενηλίκων ευρωπαίων πολιτών μια φορά τουλάχιστον στη ζωή τους υπέφεραν από κακή ψυχική υγεία), 60 -65% απ’ αυτούς που υποφέρουν δεν λαμβάνουν ακριβή διάγνωση και κατάλληλη θεραπεία.

Στο 60% αυτών των περιπτώσεων οι διαταραχές αρχίζουν στην εφηβεία, όμως ή αγνοούνται ή υπάρχει άρνηση του προβλήματος με αποτέλεσμα η κατάσταση να έχει γίνει χρόνια, το άτομο να έχει περιθωριοποιηθεί, όταν μετά 10-15 χρόνια επιληφθούν οι ειδικοί.

Τα διεθνή δίκτυα συνηγορίας έχουν καταλήξει σε 4 κύριες αιτίες γι’ αυτή την κατάσταση:

- Έλλειψη πληροφόρησης και εκπαίδευσης για τις διαταραχές και τις επιπτώσεις στην περίπτωση «μη διάγνωσης» και «μη κατάλληλης θεραπείας».
- Προκαταλήψεις και στιγματισμός σαν αποτέλεσμα άγνοιας και φόβου γι’ αυτούς που πάσχουν.
- Έλλειψη πολιτικής κατανόησης και βούλησης που θα βοηθήσει στην παράκαμψη αυτής της κατάστασης.
- Έλλειψη κατάλληλων πόρων ώστε να υπάρξει αποτελεσματική βοήθεια για πάσχοντες και οικογένειες μέσα στην κοινότητα.

Για την Ευρώπη το οικονομικό κόστος από τη μη έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση είναι της τάξης των 240 δις ευρώ / έτος, ενώ το κοινωνικό κόστος (διάλυση οικογενειών, απώλεια εργασίας, ανεργία, αυτοκτονίες, πράξεις βίας κ.λπ.) δεν μπορεί να υπολογισθεί.
Παρ’ όλα αυτά όμως η ψυχική νόσος παραμένει ο φτωχός συγγενής των διαφόρων συστημάτων υγείας, έτσι ώστε να μην ικανοποιούνται ούτε στοιχειωδώς οι ανάγκες των πασχόντων αλλά και των οικογενειών τους.

Για τις οικογένειες που φροντίζουν άτομα σε σοβαρή ψυχική νόσο είναι γνωστά από έρευνες πολλά στοιχεία, όπως ότι οι φροντιστές είναι ηλικίας από 50-70 ετών (κυρίως μητέρες), το 84% των πασχόντων ζουν μαζί με τις οικογένειες τους, η εβδομαδιαία φροντίδα κυμαίνεται από 55-61 ώρες, το δε ½ των ευρωπαίων πολιτών δηλώνει ότι η οικονομική επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη για να μπορεί να την αντιμετωπίσει.

Όσον αφορά τις προτεραιότητες που οι ίδιες οι οικογένειες ιεραρχούν, αυτές είναι, η συμβουλευτική πώς να χειρίζονται ειδικά προβλήματα, η βοήθεια στον ασθενή πώς να διατηρήσει ή να επανακτήσει την κοινωνική λειτουργικότητα, οι ακριβείς πληροφορίες από τους επαγγελματίες, η εκπαίδευση του ασθενούς και η ένταξή του σε ομάδες αυτοβοήθειας για βοήθεια και πληροφόρηση, η βοήθεια στο περιβάλλον του.

Από τα παραπάνω εξάγονται και οι στόχοι της πολιτείας για την ψυχική υγεία, που είναι :

- Η διάθεση των αναλογικών πόρων που δικαιούται ο Τομέας
- Η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών, οι αναγκαίες συμμαχίες
- Υπηρεσίες στην κοινότητα που θα εξασφαλίζουν συνέχεια της φροντίδας και παρεμβάσεις στο περιβάλλον του ασθενή καθώς και έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση.
- Υποστήριξη – εκπαίδευση και συμμετοχή της οικογένειας, που πρέπει να αποτελεί τον 3ο εταίρο στη θεραπευτική διαδικασία και στη σχέση ειδικού ασθενούς.
-Θεσμοθέτηση της ψυχοεκπαίδευσης της οικογένειας και του ασθενούς.

Παρ’ ότι τα ανωτέρω είναι γνωστά και έχουν υλοποιηθεί με καλά αποτελέσματα σ’ άλλες χώρες και σε κάποιο βαθμό και στη χώρα μας, το ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζονται στην έκταση και με το ρυθμό που είναι αναγκαίος.

Οι οργανώσεις πασχόντων και οικογενειών έχουν σημαντικό ρόλο για την βελτίωση της ευαισθητοποίησης του κοινού επιτυγχάνοντας μια αξιοσημείωτη διάχυση της πληροφορίας, ευνοώντας μια ταχύτερη ενσωμάτωση στην κοινωνία, μείωση των υποτροπών, προσωπική ενδυνάμωση και ελαχιστοποίηση του στίγματος.

Είναι ανάγκη να υποστηριχθούν οι προσπάθειες των οργανώσεων να γίνουν περισσότερες που με τη συνεργασία δικτύου επαγγελματιών, κρατικών και επιχειρηματικών φορέων θα βοηθήσουν στην καλύτερη εκπαίδευση για την ψυχική νόσο.

Αν πετύχουμε να έχουμε τον ασθενή, την οικογένεια και το γενικό πληθυσμό καλύτερα πληροφορημένους και εκπαιδευμένους για την ψυχική νόσο και τις συνέπειες της, καλύτερα πληροφορημένους και εκπαιδευμένους για τις κατάλληλες διαθέσιμες θεραπείες, τότε όλες οι κοινωνικές παρεμβάσεις θα είναι πιο ουσιαστικές και αποτελεσματικές και τ’ αποτελέσματα πιο σημαντικά και διαρκή.

Αν παρεμένουμε σιωπηλοί τίποτα δεν θα αλλάξει ή μπορεί να γίνει και χειρότερο.